3 Μαρτίου 2018

Delos Network 1st workshop - Delos ideals

Image copyright: Constantinos A. Doxiadis Archives, Photographs, File 34172, no. 766. © Constantinos and Emma Doxiadis Foundation

The first workshop will take place at the University of Birmingham on March 17, 2018 in the Arts Building (R16 on the map), Lecture Room 1. The workshop will take the form of themed papers, Q&A and group discussion.

Register for this event at Eventbrite. There is no registration fee.

Themes to be addressed include: The ways in which Doxiadis and the Delos group explored, interpreted and re-deployed ancient and vernacular precedents – including building technology and urban paradigms – in their theory and practice; Their pioneering uptake of new technologies and state-of-the-art computing into the fields of urban analysis as a tool to help forge the holistic new planning science of Ekistics; The intersections and disjunctions between their technological and social interests and visions; Their engagement with the developed and developing worlds, including Africa and Japan, in pursuing the spread and implementation of their ideals.

The aim of the workshop is to investigate the ways which the urban and environmental ideals expressed in the context of the Delos Symposia related to contemporary understandings and interpretations of history, tradition and technology. 


9 - 9:20 Registration

9:20 - 9:30 Welcome and introduction

9:30 - 10:25 Dimitris Philippidis, Emeritus Professor of Urban Planning, Department of Architecture, National Technical University of Athens, Athens, Greece.
The past as a stage set by C. A. Doxiadis

10:25 - 11:20 Mantha Zarmakoupi, Birmingham Fellow and Lecturer in Classical Archaeology, Department of Classics, Ancient History and Archaeology, School of History and Cultures, University of Birmingham, Birmingham, UK. 
History as a backdrop: The appropriation of the classical past in the Delos Symposia

11:20 - 11:40 Coffee break

11:40 - 12:35 Kostas Tsiambaos, Assistant Professor in History and Theory of Architecture, Department of Architecture, National Technical University of Athens, Athens, Greece. 
Some rhetorical aspects of the Delos Symposia

12:35 - 13:30 Alexandros-Andreas Kyrtsis, Professor of Sociology, Department of Social Theory and Sociology, School of Economics and Political Science, National and Kapodistrian University of Athens, Athens, Greece. 
The Sociology of Ekistics and the spatial and technological dimensions of post-WWII Modernity: A note on the Delos deliberations

13:30 - 14:30 Lunch 

14:30 - 15:25 Ellen Shoshkes, Adjunct Professor, Toulan School of Urban Studies and Planning, Portland State University (PSU), Portland OR, USA. 
The Delians and Japan/Metabolism

15:25 - 16:20 Mark Wasiuta, Adjunct Assistant Professor, Co-Director of the Critical, Curatorial and Conceptual Practices in Architecture program, Columbia University, GSAPP, New York, USA. 
Doxiadis’ Computer Drive

16:20 - 16:40 Coffee

16:40 - 17:35 Petros Phokaides, Ph.D Candidate, Department of Architecture, National Technical University of Athens, Athens, Greece. 
Rural development and infrastructures in Africa: Doxiadis Associates’ visions for a postcolonial world

17:35 - 18:30 Panayiota Pyla, Associate Professor, Department of Architecture, University of Cyprus, Nicosia, Cyprus. 
Global schemes of Ekistics related to tourism and development

18:30 - 19:00 Discussion

The Delos Network is an AHRC-funded collaborative project that brings together an international network of scholars, architects and planners to re-interrogate the history and legacy of the Delos symposia (1963-75), which were organized by the Greek architect-planner Constantinos Doxiadis in collaboration with the British planner Jacqueline Tyrwhitt.
Urban design solutions were sought in the classical past, for example ancient Greek cities as prototypes for future cities, as well as in new construction, communication and machine technologies. They attracted the foremost intellectuals, scientists and practitioners of the day, laying the foundations for the United Nations ‘Habitat’ agenda.
The Delos Network project will be an opportunity to not only better understand the significance of the symposia but also to address how the Delos debates compare with and feed into contemporary concerns about demographic pressures and environmental sustainability, and their relation to historical precedents by architects, planners and others.
It will also connect researchers and practitioners in history, architecture and planning with key stakeholders from professional architecture, architectural education, built environment policy and grassroots organizations currently exploring the intersections of design, environmental concerns and historical continuity.
Three workshops are planned – Birmingham (March 2018), Athens (September 2018), and Loughborough (March 2019). There will also be an edited collection of essays. For details of the project or to get involved, please contact the organizers of the network, Mantha Zarmakoupi and Simon Richards.

18 Φεβρουαρίου 2018

Big Time / 21-2-18

Το Big Time είναι μια ματιά στη ζωή και το έργο του νεότερου starchitect της εποχής μας, Bjarke Ingels. Μετά την προβολή στο Γαλλικό Ινστιτούτο θα ακολουθήσει συζήτηση με τον αρχιτέκτονα Κώστα Τσιαμπάο, Επίκουρο Καθηγητή στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ. 

Σκηνοθεσία: Kaspar Astrup Schröder | 85’ | 2017 | Δανία

Με την υποστήριξη της Πρεσβείας της Δανίας και σε συνεργασία με το Ελληνικό Ινστιτούτο

Tο τρέιλερ της ταινίας:

Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου στις 19.30 στην Αθήνα (Γαλλικό Ινστιτούτο)
Κυριακή 25 Φεβρουαρίου στις 16.00 στην Αθήνα (Κινηματογράφο Δαναό)
Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου στις 21.00 στη Θεσσαλονίκη (Αίθουσα «Σταύρος Τορνές»)
Τετάρτη 28 Φεβρουαρίου στις 21.30 στην Πάτρα (Κινηματογράφος Πάνθεον)
Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου στην Αμαλιάδα (Cine Cinema) 

Για τις προβολές στο Γαλλικό Ινστιτούτο μπορείτε να προμηθευτείτε τα εισιτήρια σας και μέσω VIVA, από τον παρακάτω σύνδεσμο:

Για περισσότερες πληροφορίες: CineDoc | www.cinedoc.gr

12 Φεβρουαρίου 2018

Κριτικές όψεις της νεωτερικότητας

Η Εφημερίδα των Συντακτών
Κυριακή, 11/2/2018

Με αξιόλογη δραστηριότητα σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο Κώστας Τσιαμπάος ανήκει στους νεότερους θεωρητικούς της αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα που εμφανίστηκαν μετά τη στροφή της αρχιτεκτονικής εκπαίδευσης στο Πολυτεχνείο προς τη θεωρία και την κριτική στα μέσα του ’80. Είχαν προηγηθεί ανάλογες εξελίξεις στη Θεσσαλονίκη που δεν μπορούν όμως να εκτεθούν εδώ.

Εδώ αναδημοσιεύει πέντε κείμενα μετά το 2010, που συμπληρώνει με άλλα τέσσερα αδημοσίευτα και με ένα υπό δημοσίευση. Προλογίζοντας, προτείνει να διαβαστεί η «συλλογή» του ως μια «ελλειπτική, συνοπτική ιστορία της νεοελληνικής αρχιτεκτονικής», έχοντας επίκεντρο τη «βαθιά και διάχυτη αμφιθυμία απέναντι στη νεωτερικότητα» στην Ελλάδα. Θέλει έτσι να κινηθεί προς μια κατεύθυνση «εξωστρεφή, τολμηρή και απολαυστική».

Αυτές οι προδιαγραφές ικανοποιούνται με το παραπάνω. Τα κείμενα που απαρτίζουν το βιβλίο, με περιεχόμενο πολύ πλατύτερο από ό,τι υπονοεί ο τίτλος του, προσφέρουν άφθονες δόσεις εξωστρέφειας (αφού συνεχώς παρακολουθούν τις περιπέτειες των ιδεών καθώς κινούνται μέσα κι έξω από την Ελλάδα), στιγμές ιδιαίτερα τολμηρών συσχετισμών (ανάμεσα σε διάφορα επιστημονικά πεδία, όπως ψυχολογίας και αρχιτεκτονικής) και βέβαια, άφατες απολαύσεις (μέσα από απρόβλεπτες ανατροπές της δράσης). Ο Τσιαμπάος τολμά να πειραματίζεται, να «παίζει» μέσα στον κόσμο των ιδεών, κινούμενος ελεύθερα και χωρίς αναστολές ανάμεσα σε ό,τι συνέβη σε ένα γεωγραφικά διάχυτο πεδίο όπου Ελληνες συναλλάσσονται με ηγετικές μορφές της μοντέρνας αρχιτεκτονικής σε ευρωπαϊκά κέντρα και αντίστοιχα ξένοι επισκέπτες της Ελλάδας έρχονται αντιμέτωποι με φαντάσματα της ελληνικής ιστορίας.

Καθώς δεν πρόκειται για κεφάλαια ενιαίου βιβλίου, τα δέκα αυτά κείμενα άλλοτε επικοινωνούν μεταξύ τους και άλλοτε αλλάζουν εστίαση ή πρόθεση. Στην πρώτη περίπτωση περιλαμβάνεται η συζυγία της διήγησης για το νεανικό ταξίδι του Κορμπιζιέ σε Ελευσίνα και Δελφούς (2013) με ένα παλιότερο και εκτενέστερο, για τη Δελφική Ουτοπία του Σικελιανού (2007-11), που επικοινωνεί με σειρά άλλων δημοσιεύσεων του ίδιου. Η μεταξύ τους συγγένεια δεν οφείλεται μόνο στην κοινή τους αναφορά στους Δελφούς, αλλά στην αντιμετώπιση της αρχαιότητας ως παραδείγματος προπολεμικά. Με αυτή την ευκαιρία ο Τσιαμπάος όχι μόνο συμβάλλει στις κορμπουζιανές μελέτες, αλλά τοποθετεί σωστά τις ιδεολογικές υπερβάσεις του Σικελιανού στο γενικότερο ευρωπαϊκό κλίμα της εποχής.

Δύο ακόμα κείμενα, για την κατοικία Σπητέρη του Α. Προβελέγγιου στην Κυψέλη και την έννοια του λαού κατά τον Α. Κωνσταντινίδη, διαθέτουν μια περίεργη συνάφεια καθώς επιχειρούν να εξορθολογίσουν τις ιδεολογικές εξάρσεις των δύο αυτών σημαντικών αρχιτεκτόνων. Ο Προβελέγγιος εμφανίζεται ως θύμα παρεξήγησης του Κορμπιζιέ, που τον απολύει από υπάλληλο του γραφείου του, για να βρεθεί αργότερα στην Ελλάδα, στον ρόλο του «ακτιβιστή απέναντι στην εξάπλωση μιας μεταμοντέρνας πόλης», δηλώνοντας «θέλω να ξαναγίνω αντιστασιακός» και παίζοντας ανάμεσα σε αρχιτεκτονική και επανάσταση.

Στην περίπτωση πάλι των ιδεολογημάτων του Α. Κωνσταντινίδη, σχετικών με την τόσο ολισθηρή έννοια του «λαού», εμπλέκονται μοιραία ο Δ. Πικιώνης αλλά και ο B. Rudofsky, συνδέοντας πάλι ευρωπαϊκές με ντόπιες ιδέες για τον «λαό του μύθου». Το ζήτημα αυτό, που έχει στοιχειώσει την ελληνική λαογραφία και δεν έχει πάψει να συντηρεί την ντόπια πολιτική ρητορεία, μοιάζει να είναι ανεξάντλητη πηγή ερευνητικών εργαλείων.

Τα υπόλοιπα κείμενα θα έπρεπε να προσληφθούν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Η σύζευξη του Βιεννέζου Otto Neurath και του Ελληνα Κωνσταντίνου Δοξιάδη στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, μέσω της χρήσης διαγραμμάτων (ισοτύπων) που είχε αναπτύξει ο πρώτος στον Μεσοπόλεμο δίνει στον Τσιαμπάο την ευκαιρία να δείξει τις γέφυρες που συνδέουν τον Neurath με τον Neufert (γνωστότατο εκπρόσωπο του φονξιοναλισμού), τις εσωτερικές συγκρούσεις των μελών της ομάδας των CIAM (Διεθνή Συνέδρια Μοντέρνας Αρχιτεκτονικής) το 1933, τον ρόλο που τότε έπαιξε ο Δ. Πικιώνης και πώς όλα αυτά κατέληξαν το 1945 στις εκθέσεις για τα δεινά του πολέμου που σχεδίασε ο Δοξιάδης.

Ακολουθεί μια πολύ χρήσιμη, αν και όχι πλήρης, εξέταση της «επιστημονικής τάσης» στο περιοδικό Τεχνικά Χρονικά, που εκπροσωπούσε τον ελληνικό τεχνικό κόσμο από το 1932 και στο Αρχιτεκτονικά Θέματα που απευθυνόταν αποκλειστικά σε αρχιτέκτονες από το 1967. Ο Τσιαμπάος εδώ διαχειρίζεται ένα εξαιρετικά πολύπλοκο υλικό, με το οποίο κανείς, από όσο γνωρίζω, δεν έχει ώς τώρα ασχοληθεί. Ο πλούτος των συμπερασμάτων που εξάγονται πάνω στο «αιώνιο» ζήτημα του επιστημονικού χαρακτήρα της αρχιτεκτονικής δείχνει πως εδώ υπάρχει ένας πολλά υποσχόμενος ερευνητικός τομέας.

Το πραγματικό όμως διαμάντι της «συλλογής» είναι το μυθιστορηματικό «Ναυάγια του μοντέρνου» όπου ο Τσιαμπάος εξιστορεί «ένα άγνωστο περιστατικό της ζωής του Δημήτρη Πικιώνη». Αξιοποιώντας ένα γράμμα που βρέθηκε στα χέρια της Α. Πικιώνη, ο Τσιαμπάος στήνει μια ατμόσφαιρα μυστηρίου και συμβολισμών γύρω από ένα επεισόδιο που μπορεί να έγινε αλλά μπορεί και να ανήκει στη σφαίρα της φαντασίας, που θυμίζει πρώιμα διηγήματα του Φ. Κόντογλου.

Το «Παράρτημα» στο τέλος του βιβλίου μεταφέρει μια συζήτηση το 2014 για τη θεωρία της αρχιτεκτονικής στη Σχολή Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ όπου μετείχα, με ανταλλαγή απόψεων ανάμεσα σε τέσσερις ομιλητές.

Δημήτρης Φιλιππίδης


12 Ιανουαρίου 2018

Αμφίθυμη Νεωτερικότητα - Βιβλιοπαρουσίαση

Κρατήσεις στο info@katakouzenos.gr
"Πρώτα από όλα μου άρεσε ο τίτλος Αμφίθυμη Νεωτερικότητα γιατί σπέρνει μια καλοδεχούμενη αμφιβολία σε ένα κόσμο που θέλει να είναι μοντέρνος αλλά το σκέφτεται ακόμα και μπορεί να μην έχει πεισθεί εντελώς. Μετά μου άρεσε η φωτογραφία του εξωφύλλου, η πρώτη που επανέλαβε την ‘κλασική’ του σχολείου του Καραντινού κάτω από την Ακρόπολη με νέο ‘φακό’ και ταυτόχρονα εικονογράφησε την αμφιθυμία των κειμένων. Αλλά πάνω από όλα μου άρεσαν τα κείμενα. Φρέσκα δοκίμια, με νέες ιδέες, πολύπλευρες αναφορές, που ξεπερνούν την αρχιτεκτονική και απευθύνονται σε ένα πολύ ευρύτερο κοινό: από τη Φιλοσοφία και τη Δελφική Ουτοπία, στον ‘τόπο’ και τον ‘λαό’, τον Δοξιάδη και τον Πικιώνη. Στον επίλογό του, μιλώντας για την ιστορία ως θεωρία, ο Τσιαμπάος ταράζει τα νερά της πατροπαράδοτης σιγουριάς απέναντι στο παρελθόν και το ανοίγει στο μέλλον. Λίγο πριν από αυτό, μας χαρίζει ένα παραλίγο πνιγμό στα νερά του Κορινθιακού που αξίζει να διαβάσετε όλοι, γιατί είναι μια μοναδική και αληθινή αλλά μυθιστορηματική αφήγηση που συνδέει τον Πικιώνη με τον Σικελιανό. Μια ανέκδοτη μαρτυρία."

Παναγιώτης Τουρνικιώτης 


2 Δεκεμβρίου 2017

Αμφίθυμη Νεωτερικότητα

Ταλαντευόμενη συνεχώς, σαν ένα εκκρεμές που έλκεται από πολλαπλούς πόλους, η μοντέρνα αρχιτεκτονική στην Ελλάδα ανοίγει θέματα και προκαλεί ερωτήματα προς κάθε κατεύθυνση. Μέσα από τα κείμενα του παρόντος τόμου αποκαλύπτονται υπόγειες φιλοσοφικές αναφορές και πολιτισμικές επιρροές, φωτίζονται εναλλακτικές προσλήψεις της αρχαιότητας και της παράδοσης, αναδεικνύονται λανθάνουσες απόψεις για την κοινωνία και την πολιτική, χαρτογραφούνται μετατοπίσεις ανάμεσα στο τοπικό και το διεθνές, εντοπίζονται ασυνείδητες αντιδράσεις και αντιστάσεις στη νεωτερικότητα. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στον αρχιτέκτονα-δημιουργό, στο έργο του ως μια διαρκή μετουσίωση και στην επιθυμία-ικανότητά του να προτάσσει μια ιδανική συνθήκη την ίδια στιγμή που καλείται να επιλύσει πρακτικά σχεδιαστικά προβλήματα. Η συλλογή αυτή μπορεί να λειτουργήσει και ως μια εναλλακτική, συνοπτική ιστορία αρχιτεκτονικής αφού διαπραγματεύεται διαχρονικά 'συμπτώματα' της αρχιτεκτονικής θεωρίας και πρακτικής στην Ελλάδα του 20ού αιώνα.



ΑΝΤΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ Μια κρίση ταυτότητας της αρχιτεκτονικής κριτικής

ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ Aπό την Ελευσίνα στους Δελφούς

H ΔΕΛΦΙΚΗ ΟΥΤΟΠΙΑ Mια αρχαία κοινότητα στη μοντέρνα εποχή

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΟΣ ΘΕΤΙΚΙΣΜΟΣ Isotype διαγράμματα από τον Νeurath στον Δοξιάδη

Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ H επιστημονική τάση στα Τεχνικά Χρονικά

ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΠΗΤΕΡΗ Mια 'παρεξήγηση' 60 χρόνων

ΤΟΠΟΣ, ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΚΤΙΣΜΑ Όροι και όρια μιας 'κοινής' αρχιτεκτονικής

ΝΑΥΑΓΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΟΥ Ένα άγνωστο περιστατικό της ζωής του Δημήτρη Πικιώνη

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ Η Ιστορία ως Θεωρία


ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ Για την Ιστορία της Θεωρίας της αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα



12 Νοεμβρίου 2017

The Tools of the Architect

The Tools of the Architect
Architects have for their activities of drawing, writing and building always depended upon the potential of particular tools –ranging from practical instruments such as straight edges, French curves, compasses, rulers and pencils to conceptual tools such as working drawings, collages, photographic surveys, infographics, diagrams, casts and mass models.

As technologies advanced the toolbox of architects has changed and expanded. Today architects have an extraordinary array of sophisticated tools at their disposal but also rely on many of same tools as their 18th and 19th century peers. Working drawings, pencils and tracing paper continue to appear in the designer’s studio while their role and potential is being redefined.

Time and time again, architects have engaged with new tools. The quest to find the most appropriate and adequate tools to articulate, test and communicate design ideas has never ended, and in this pursuit architects have appropriated tools from other disciplines, such as art, historiography, sociology, philosophy, computer sciences and engineering. Out of this perspective the tools of the architect have become a field of intense exploration of the encounter of architecture with other disciplinary perspectives.

Friday 24 November 2017 | 15:00–17:00 hrs

Paper Session 1: Theories and concepts / Location: Room K / Session Chair: Hans Teerds | Delft University of Technology

The Tool of Plasticity: Framing the Processual in Post-Industrial Adaptive Reuse
Steffen Bösenberg | Leibniz Universität Hannover
“Against Formalism”: Michel Roux-Spitz’s Useful Organism and the Politics of Équipement
Michael Faciejew | Princeton University
Framework for Tectonic Thinking, a Conceptual Tool of the Architect
Udo Garritzmann | Aarhus School of Architecture
An Analogue – the Logos of the Universal Tools of Architects and Chefs
Anna Marie Fisker | Center for Food Science, Design & Experience
Tools from Nowhere: Logical Positivism in Greek Architectural Magazines
Kostas Tsiambaos | National Technical University of Athens

31 Οκτωβρίου 2017

Η Διδακτική της Αρχιτεκτονικής

Η Διδακτική της Αρχιτεκτονικής: αντικείμενα και προοπτικές 
3-4 Νοεμβρίου 2017_Συνέδριο με αφορμή τα 100 χρόνια λειτουργίας της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ
 Η Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ προέρχεται από τον αρχικό πυρήνα του Σχολείου των Τεχνών που άρχισε τη λειτουργία του το 1837. Ιδρύθηκε ως 5ετής ανώτατη σχολή το 1917, μια ιδιαίτερη καμπή του πολυτάραχου 20ου αιώνα που και για την Ελλάδα και για τον κόσμο όλο αποτέλεσε περίοδο έντονων αναζητήσεων στην αρχιτεκτονική, τις τέχνες και τις επιστήμες. Ήταν σε εκείνα τα χρόνια που η κριτική σκέψη και πράξη προβληματοποίησαν τόσο την παραγωγή και τη διαμόρφωση των πόλεων όσο και την ίδια τη νεωτερική κοινωνία που τις κατοικούσε.

Η Σχολή από νωρίς βρέθηκε στη δημιουργική δίνη της ανανοηματοδότησης του κοινωνικού ρόλου της αρχιτεκτονικής και των πρακτικών της. Η οργάνωσή της ως πανεπιστημιακής σχολής υπερέβαινε τα όρια μιας επαγγελματικής σχολής: η κατάρτιση των μελλοντικών αρχιτεκτόνων διαμορφώθηκε σε ένα πλαίσιο πολύμορφης εκπαίδευσης στις τέχνες και τις επιστήμες, έπρεπε να συνδυαστεί με την κριτική γνώση της ιστορίας και της τεχνολογίας, έπρεπε να αναπτυχθεί στο γόνιμο πλαίσιο της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Πορεύτηκε εδώ και 100 χρόνια αυτή η Σχολή μέσα σε δύσκολους καιρούς, σε πολέμους, καταστροφές και εποχές ανελευθερίας αλλά και σε περιόδους αγώνων στραμμένων προς ένα καλύτερο μέλλον. Εκείνο όμως που διατήρησε τη φυσιογνωμία της και την κατέστησε διεθνώς αναγνωρίσιμη ήταν η συνθετική ανάπτυξη όλων των πλευρών της αρχιτεκτονικής εκπαίδευσης που τη συγκροτούσαν και τη συγκροτούν ως κοινωνικά κρίσιμη και ηθικά φορτισμένη πρακτική.

Σήμερα, γιορτάζοντας αυτή τη διαδρομή επιδιώκουμε ακριβώς τις προβληματικές, τα επίδικα και τις όψεις αυτής της εκπαιδευτικής προοπτικής να αναδείξουμε. Σε μια εποχή κρίσης, κρίσης οικονομικής αλλά και κοινωνικής και πολιτιστικής, πώς μπορεί να διαμορφωθεί η εκπαίδευση των αρχιτεκτόνων; Σήμερα που οι πόλεις της κρίσης είναι πόλεις σε κρίση, σήμερα που η αρχιτεκτονική σκέψη και πράξη αναπτύσσονται με καινούργιους τρόπους αναδεικνύοντας πεδία ανεξερεύνητα ή επαναπροσδιορίζοντας πεδία που άλλες εποχές σχημάτισαν, τι είναι κρίσιμο να μαθαίνουν και τι χρειάζεται να αμφισβητούν οι νέοι και οι νέες που εκπαιδεύονται στην αρχιτεκτονική;

Σκεφτήκαμε ότι είναι σημαντικό να προσδιορίσουμε κάποιες διακριτές ενότητες προβληματισμού που θα συγκροτήσουν τις αντίστοιχες θεματικές ενότητες ενός επιστημονικού συνεδρίου. Στις ενότητες αυτές θέτουμε τα ερωτήματα που μπορεί να αφορούν τη σύγχρονη διδακτική της αρχιτεκτονικής ως ένα διεπιστημονικό και πολύμορφο εγχείρημα.

Θέλουμε στις αντίστοιχες συζητήσεις να διασταυρωθούν διαφορετικές προσεγγίσεις που θα επανεξετάσουν την αρχιτεκτονική εκπαίδευση προβληματοποιώντας τόσο τα αντικείμενα και τις μεθόδους του σχεδιασμού όσο και τον ρόλο και τις πρακτικές του. Επιδιώκουμε να αναδείξουμε τόσο τους σύγχρονους εκπαιδευτικούς πειραματισμούς όσο και την αναστοχαστική αποτίμηση καθιερωμένων τρόπων διδασκαλίας. Όπως και στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα έτσι μπορούμε και σήμερα, σʼ αυτήν την κρίσιμη εποχή, να προτείνουμε και να αναζητήσουμε ιδέες, εργαλεία και δημιουργικές πρακτικές που θα αξιοποιήσουν γνώσεις και πορίσματα που αναπτύσσονται σε όλα τα επίπεδα της σπουδής στην αρχιτεκτονική: το προπτυχιακό, το μεταπτυχιακό, αλλά και τις διδακτορικές και μεταδιδακτορικές μελέτες και την έρευνα που αφορά τα αντικείμενα της αρχιτεκτονικής και τις μετατοπίσεις τους. Έτσι ελπίζουμε να αναδείξουμε την περιπέτεια αυτής της Σχολής σήμερα αντάξια της ιστορίας της;