21 Σεπτεμβρίου 2006

das möbel



Πρόκειται για έναν υβριδικό χώρο στη Βιέννη όπου συνδυάζονται η λειτουργία του «καφέ» με τη λειτουργία του καταστήματος επίπλων. Κάθε έπιπλο/φωτιστικό/αντικείμενο μέσα στο χώρο είναι μοναδικό και διατίθεται προς πώληση. Αντικείμενα σχεδιασμένα στη Δανία (Aarhus) από νέους designers. Δίπλα στην urban chic περιοχή Museums Quartier μπορεί κάποιος να κάτσει για ένα ποτό και ταυτόχρονα να ρίξει μια ματιά στο ταμπελάκι της καρέκλας του για να δει πόσο κοστίζει. Άλλωστε αν θέλει μπορεί να την πάρει μαζί του φεύγοντας.

www.dasmoebel.at

20 Σεπτεμβρίου 2006

Red Vienna again



70 χρόνια περίπου μετά το Karl Marx Hof και η σοσιαλιστική «αύρα» της πόλης είναι ακόμα παρούσα. Στις κατοικίες για τους πολλούς (προνομιούχους ή μή) η ποιοτική αρχιτεκτονική επιμένει...

19 Σεπτεμβρίου 2006

ΒΗΜΑgazino 17/9/2006

σύμφωνα με τον Μέμο Φιλιππίδη:

...μια από τις πιο ταλαντούχες ερμηνείες του μοντέρνου ιδιώματος στην πρόταση των Κ. Τσιαμπάου, Γ. Καραχάλιου, Μ. Κιούρτη και Γ. Τσολάκη...ευχέρεια στη δυναμική σχεδίαση, με ωραίους ρυθμούς και αρμονικές γραμμές, ένας μοντερνισμός δηλαδή με φρέσκια ματιά, χωρίς τη χρωματική και ογκοπλαστική φλυαρία που απαντάται σε άλλους δημιουργούς.
ΒΗΜΑgazino σ. 83

τον ευχαριστούμε...περισσότερα στην έκθεση:
102 Χ Μεταξουργείο

Ο Αρχιτεκτονικός Διαγωνισμός της ΓΕΚ Α.Ε. και των ΔΟΜΩΝ

Αθήνα, Μουσείο Μπενάκη – Κτήριο οδού Πειραιώς
21/9/2006 - 24/9/2006


http://www.benaki.gr/exhibitions/gr/

14 Σεπτεμβρίου 2006

Museums Quartier Wien



...ή η γειτονιά των Μουσείων στη Βιέννη είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα του πως συνδυάζεται το -ουσιαστικό- ενδιαφέρον για την τέχνη με την αναψυχή, τη χαλάρωση, τη συναναστροφή κοκ. Οι αυτοκρατορικοί στάβλοι ανακαινίστηκαν και πήραν νέα χρήση, συμπληρώθηκαν με δύο νέα μουσεία των Ortner&Ortner και ο χώρος δόθηκε στο κοινό. Προσθέστε δύο-τρία ιδιαίτερα κομψά (και όχι ακριβά) εστιατόρια, 4-5 design καφέ και έχετε έναν από τους πιο ενδιαφέροντες αστικούς χώρους που έχετε φανταστεί. Το must όμως είναι τα τεθλασμένα παγκάκια-ξαπλώστρες (σήμα κατατεθέν της περιοχής πλέον) όπου διατεταγμένα με οποιονδήποτε τρόπο υποδέχονται τους εκατοντάδες επισκέπτες οι οποίοι κάθονται σε κάθε δυνατή στάση, συζητούν, διαβάζουν, πίνουν και γενικά περνάνε καλά. Θα μπορούσε να γίνει κάτι ανάλογο στο Γκάζι για παράδειγμα; Κάτι είχα ακούσει για viennese depression, αλλά δεν το είδα καθόλου. Έχω ακούσει και για athenian depression βέβαια...

www.mqw.at
MuseumsQuartier Wien
Museumsplatz 1
1070 Wien

Subway (U-Bahn):
U2 (MuseumsQuartier); U2, U3 (Volkstheater)
Bus: 48a (Volkstheater), City Bus 2a (MuseumsQuartier)
Tram (Strassenbahn): 49 (Volkstheater)

bic-mono-mania


6 Σεπτεμβρίου 2006

"The fall of Bilbao" by M. Miessen


"...The image of the architect has often been related to the male heroic protagonist who introduces to the outside an established lifestyle. It is precisely here that one can locate the turning point in practice: the neglect of egocentric narrative and self-referential ambition in favour of catering for a particular, site-specific public. Such altruistic appreciation of what architecture can possibly be opposes individualism and raises the fundamental question of whether or not architecture should be taken forward as an art practiced by and for the sake of a broader cultural landscape or a commercial enterprise geared to the needs of the market. The highly romanticised ideal of the architect – "general progress in architecture according to a personal conception, usually of style, embodied in buildings and developed from architect to architect over the course of history" [2], which essentially derived from Aristotelian idealism – is no longer valid. Today, one has to appreciate the difference between the "architecture of image" and what one might call "post-Bilbao" practice. The starting point for this shift could arguably be identified as the moment when Frank Gehry's Guggenheim Museum in Bilbao opened in 1997. One of the last of the twentieth-century architectural superstars, Gehry became the epitome of a generation that set out to be part of an avant-garde and ended up as a highbrow, copy-paste establishment.


One could argue that the moment when Bilbao was born, an emerging generation of architects started to critically engage with the shortcomings of twentieth-century Western modernism and what the course of modernism and postmodernism had avoided dealing with: the manipulation of archetypical situations. In contrast to the process of pure image production, these new practitioners no longer operate on the -ism level. Although it is true that such anti-image is yet another ideological position that creates an image, the difference here is the way in which the protagonists act, network, and shift interests: suddenly, peripheral areas have become the focal point. Unburdened by the weight of the twentieth century, they have rediscovered a localism based on the belief that certain problems need tailor-made solutions rather than philosophically outsourced meta-agendas. This specific kind of problem solving has abandoned an understanding of architecture for the sake of the stylised object propelled by virtuous vision. Today, if one is working on a project dealing with the West Bank, the project is most likely to take into consideration an open-source involvement with its cultural and geopolitical heritage. In contrast to the late twentieth-century project of "the diagram" – which was purely modern in the sense that it attempted to deliver a personal, scientific solution to a problem that was being put forward by cancelling out everything else – "post-Bilbao" has started to generate a discourse that acknowledges the political implications of space as something which urgently needs to be dealt with. Like so many other theories and practices in history, the diagram was a stoic cocoon. Rather than a simple fashion, it dwelt on the image of the architect as the master of virtue, the master who cannot fail. As a container of the heroic tradition supported by self-image, the diagram – in the purely modern sense that it was playing with the age-old, prevailing image of the architect as impeccable master – was an intellectual claim only. Today, however, we work under a different ideological system, a scenario that is contingent, informal, ephemeral, and resists the notion of pure object-lust. There is no longer any sympathy for the stoic, self-referential, and masturbatory notion of the diagram when, post Internet and 9/11, everyone realises that the rest of the world is burning.

Since we are arguably at a turning point in the history of spatial practice – the junction where egotistic ambition is being separated from ambitious vision – we should actively engage with the current optimism regarding society as both a human and spatial construct. It is not the glorious virtue of the dead, but the eradication of the desire to be remembered that ambitiously prepares ground for change. Rather than mourning the passing of the old codes, it is time to venture out into the snowstorm. This is the tragic moment of realisation, in which the Stoic faces the deadlock of stable harmony as the epitome of nihilism."

  • [2] Andrew Saint, The Image of the Architect, Yale University Press, 1983.