25 Νοεμβρίου 2006

Διαγωνισμός ΓΕΚ / ΙΙΙ

Σχεδιαστικός Νομαδισμός / Αν και η τυπική πολυκατοικία εκφράζει το πρόσωπο της ελληνικής πόλης οι περισσότεροι αρχιτέκτονες αποφεύγουμε την εμπλοκή στην παραγωγή της αποκλείοντας εκ των προτέρων το τραύμα. Φοβόμαστε να συμμετέχουμε στο σχεδιασμό της -ακόμα και μέσα στις αρχιτεκτονικές σχολές!- γνωρίζοντας ότι το τελικό αποτέλεσμα της κάτοψης, της όψης, της κατασκευής μπορεί να μην είναι αυτό που θα θέλαμε. Μην μπορώντας να διαχειριστούμε μια τέτοια πιθανή «απογοήτευση» προτιμάμε να καλλιεργούμε ένα ιδεατό πρότυπο της αρχιτεκτονικής πράξης, απομακρυσμένο από αυτήν την πρακτική, το οποίο αποσκοπεί στην αναγνώριση, την επιβράβευση, τη δημοσίευση. Μια ιδανική κατάσταση όπου ασχολούμαστε μόνο με πρωτοποριακά projects ή έργα προβολής. Αυτή η εξιδανίκευση μπορεί βέβαια να προστατεύει, αλλά ταυτόχρονα μας καθιστά αδύναμους να επέμβουμε άμεσα στο κτισμένο περιβάλλον. Σε μια ελληνική κοινωνία όπου η κατασκευή μπορεί να γίνεται από τον καθένα ο αρχιτέκτονας μπορεί να βελτιώσει την ποιότητα ζωής μόνο αν αναλάβει την πρωτοβουλία και την ευθύνη να μπει στην παραγωγή, να απαιτήσει τη συμμετοχή, να προτείνει λύσεις και ιδέες για να αλλάξει το τυπικό. Ο διαγωνισμός δίνει την ευκαιρία να φανταστούμε μια ριζική ανατροπή της υφιστάμενης ιεραρχίας όπου ο αρχιτέκτονας στοχεύει μόνο στο «σημαντικό» ή το «ιδιαίτερο». Σε μια εποχή όπου η δημόσια σφαίρα γίνεται παγκόσμια, επεκτείνεται και ακουμπάει τα πάντα, είναι σημαντική η καλλιέργεια ενός «σχεδιαστικού νομαδισμού». Την εξάπλωση του αρχιτέκτονα σε κάθε έργο ό,τι/όπου/όσο κι αν αυτό είναι. Την ανάπτυξη, σύμφωνα με τους Ντελέζ και Γκαταρί, «σε έναν περίγυρο χωρίς ορίζοντα, σε ένα χώρο λείο, στέπα, έρημο ή θάλασσα». Τη θάλασσα της ελληνικής πολυκατοικίας.

Doxiadis is back


ή... μια ευκαιρία να ξαναγνωρίσουμε έναν μεγάλο άγνωστο της ελληνικής αρχιτεκτονικής.

18 Νοεμβρίου 2006

si doux... encore plus


Το si doux επεκτάθηκε, ο πίσω ακάλυπτος έγινε μια μικρή αυλή, ένα δέντρο εμφανίστηκε, κάποιοι χώροι άλλαξαν επίπεδο και...