13 Οκτωβρίου 2009

Si Doux II






Το νέο Si Doux άνοιξε (δίπλα στο παλιό) και αυτές είναι κάποιες εικόνες από το πως περιμέναμε να γίνει. Όποιος θέλει να δει πως ακριβώς έγινε ας περάσει από τη γνωστή διεύθυνση Πατρέως και Ρήγα Φεραίου. Στην Πάτρα βέβαια.

5 Οκτωβρίου 2009

Μεταλλική κατοικία στην Πάτρα

Φωτογραφία: Νίκος Ψαθογιαννάκης








Ιδιοκτήτης: Α. Παολίνου
Αρχιτέκτονες: Κ. Τσιαμπάος, Μ. Κιούρτη
Πολιτικός Μηχανικός: Θ. Κιούρτης
Φωτισμός: Α. Παπανίκου
Κατασκευή: Θ. Κρεμμύδας

Μελέτη: 2006-2007
Κατασκευή: 2007-2010 

Ο σχεδιασμός της συγκεκριμένης κατοικίας βασίστηκε σε μία μεθοδολογία η οποία επιχείρησε να συσχετίσει τη δόμηση του χώρου με τα αυτοβιογραφικά στοιχεία της κατοίκου.

Μετά από μια σειρά αναλυτικών ημιδομημένων συνεντεύξεων (semi-structured interviews) αναδείχτηκε η πρόθεση της κατοίκου να ζήσει σε μια κατοικία που ‘να μην μοιάζει με κατοικία’. Φάνηκε με άλλα λόγια ότι σε μία κομβική για τη ζωή της περίσταση (αυτό που o Anthony Giddens ονομάζει ‘critical situation’) προτίμησε τη διαφοροποίηση από το κοινά αποδεκτό, τη σύγκρουση με τις κοινωνικές συμβάσεις και τη συνειδητή επιλογή μιας εξατομικευμένης προσωπικής πορείας.

Η κατασκευή της κατοικίας αποτέλεσε επομένως μια αναστοχαστική διαδικασία όπου η αρχιτεκτονική ήρθε να ενδυναμώσει αυτή τη συνειδητή επιλογή. Έτσι η κάτοψη ακολούθησε ένα ανοιχτό πρόγραμμα όπου το καθιστικό και η κουζίνα (με ένα μεγάλο τραπέζι να παίζει τον διπλό ρόλο του χώρου φαγητού / χώρου εργασίας) ενοποιήθηκαν σε έναν ενιαίο χώρο. Επίσης ο χώρος του ύπνου σε πατάρι αποτέλεσε έμμεση προέκταση του ισογείου, ενώ τα υπόλοιπα δωμάτια σχεδιάστηκαν με σκοπό να μπορούν να υποδεχθούν πολλαπλές πιθανές χρήσεις (υπνοδωμάτιο, γραφείο, ξενώνας, εργαστήριο κλπ.). Αντίστοιχα, η εμφάνιση της μεταλλικής κατασκευής με τα μεγάλα υαλοστάσια μέσα σε ένα περιβάλλον το οποίο χαρακτηρίζεται από τη συντηρητική αναπαραγωγή μορφολογικών αναφορών στο ευρέως αποδεκτό ‘γούστο’ τόνισε αυτήν την αντίθεση προς τις συμβατικές κοινωνικές προδιαθέσεις.

Με άλλα λόγια η αρχιτεκτονική, τόσο ως συνθετική οργάνωση όσο και ως κατασκευαστική επίλυση, έγινε η υλική ‘πλαισίωση’ των ρήξεων που επιχείρησε να πραγματώσει η κάτοικος στην προσωπική και κοινωνική σφαίρα.

Μία ‘κατοικία που δεν μοιάζει με κατοικία’ ή αλλιώς, μια ζωή που επιθυμεί ένα μη προδιαγεγραμμένο μέλλον.