18 Απριλίου 2013

Π house @ TheBest guide commercial












ή πως μπορείς να ανακαλύψεις τυχαία ένα σπίτι που έχεις σχεδιάσει να πρωταγωνιστεί σε διαφημιστικό!

ΣΕΝΑΡΙΟ: Παναγιώτης Φαφούτης
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Παναγιώτης Φαφούτης - Γιώργος Κασιώνης
ΚΑΜΕΡΑ - ΜΟΝΤΑΖ: Γιώργος Κασιώνης
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ: Νίκος Ψαθογιαννάκης


http://vimeo.com/52675368

11 Απριλίου 2013

Metropolis


Η ουτοπική πρόταση

Γιώτα Αναστασάκη

Ενα κλείσιμο του ματιού στην Αθήνα και στην αρχιτεκτονική πρόκληση: ναι, αυτή είναι η περιγραφή που ταιριάζει στην επιλογή του Ιδρύματος Ωνάση εξαρχής να καθιερώσει ένα βραβείο ουτοπικής πρότασης για τον διαγωνισμό Rethink Athens. Τo διεθνές προσκλητήριο για την πρόταση που ουσιαστικά και λειτουργικά θα αλλάξει το καταπονημένο κέντρο της Αθήνας είχε και αυτή την πτυχή. Αλλωστε, η αρχιτεκτονική για να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί χρειάζεται και ιδέες που μπορεί να μην είναι επιλύσιμες εκτός χαρτιού, όμως γεννούν ιδέες και νέους δημιουργικούς τρόπους. Ας μη λησμονούμε πως οι σημερινοί τεράστιοι αστέρες της διεθνούς αρχιτεκτονικής (Ζάζα Χαντίντ, Ρεμ Κούλχας κά.) ανέπτυξαν το προσωπικό τους στιλ σε περιόδους μεγάλης οικονομικής κρίσης. Χωρίς δουλειά και αναθέσεις, νέοι αρχιτέκτονες άρχισαν να πειραματίζονται με τις φόρμες στο χαρτί. Ετσι, όταν ήταν ώριμες οι συνθήκες να δεχτούν ένα νέο κύμα ιδεών και μορφών (εφαρμόσιμων πλέον μέσα από ειδική επεξεργασία), αναπτύχθηκε η νέα μορφή αρχιτεκτονικής που κυρίως βρήκε έκφραση σε χώρους που απευθύνονται σε ευρύ κοινό (όχι τόσο σε κατοικίες).

Αναζητώντας λοιπόν την ουτοπία, το Rethink Athens βράβευσε αυτή την ευφάνταστη και ικανή να σκεφτεί εκτός ορίων πρόταση που κατέθεσαν ο Κωνσταντίνος Τσαμπάος και η Μυρτώ Κιουρτή. Εφορμώντας από μια φράση του Ιμάνουελ Καντ: “Act as if your maxims should serve at the same time as the universal law”.

Η πρόταση εξαρχής εστίασε σε μια κοινά αποδεκτή αλήθεια που ευθύνεται για την κακοδαιμονία της Αθήνας: στην αδιαφορία που συχνά δείχνει τόσο το λεγόμενο κράτος όσο και οι ίδιοι οι πολίτες για τον δημόσιο χώρο. Η έλλειψη της κουλτούρας του υπεύθυνου πολίτη απέναντι στην ίδια του την πόλη προκαλεί αλλοιώσεις στον δημόσιο χώρο και τον ρίχνει βορά στην παραβατικότητα και την εξαθλίωση. Με χαρακτηριστικότερη περίπτωση αυτή της Ομόνοιας, όπως επισημαίνουν οι Κωνσταντίνος Τσαμπάος και Μυρτώ Κιουρτή. Μέσα από αυτή τη διαπίστωση, προχώρησαν στη διατύπωση της πρότασής τους, που κέρδισε το βραβείο της ουτοπικής, εισάγοντας βασικές αρχές και μεθόδους της αρχιτεκτονικής, της κοινωνιολογίας και της κοινωνικής ανθρωπολογίας. Η διεπιστημονική αυτή προσέγγιση στοχεύει στον μετασχηματισμό της οδού Πανεπιστημίου σε έναν δημόσιο χώρο ο οποίος θα βοηθήσει τους Αθηναίους να επαναπροσδιορίσουν κριτικά τη σχέση τους με τον δημόσιο βίο.

Ομως η ανάλυση της περίπλοκης σχέσης του Αθηναίου με τον δημόσιο χώρο -και την αντιμετώπιση του ιδιωτικού του χώρου- κρίθηκε αναγκαία. Η ομάδα που διακρίθηκε ήθελε να αποσαφηνίσει πώς ακριβώς διαμορφώνεται η σχέση ανάμεσα στο ιδιωτικό και το συλλογικό. Να απογυμνώσει αυτόν τον μηχανισμό, αφού «ως γνωστόν η διασπορά της ιδιοκτησίας στα μεσαία στρώματα οδήγησε στην περίπτωση της Ελλάδας σε εκτεταμένη ιδιοκατοίκηση σε αντίθεση με το καθεστώς της μαζικής κατοικίας χαρακτηριστικό της Δυτικής Ευρώπης. Η κοινωνική διασπορά της μικρής ιδιοκτησίας διαμορφώνει στην περίπτωση της Ελλάδας μια ειδική σχέση ανάμεσα στο άτομο και την κοινωνία. Σε αυτή οφείλεται η έντονη ατομικότητα που χαρακτηρίζει τους Ελληνες πολίτες, αλλά και η μειωμένη κοινωνική συνείδηση».

Η κεντρική ιδέα της πρότασης, λοιπόν, έρχεται να εισάγει την επαναστατική έννοια της υιοθεσίας τμημάτων του δημόσιου χώρου από τους πολίτες! Ενα σημαντικό άλμα μπροστά από την ευρέως διαδομένη σε μητροπόλεις του κόσμου τεχνική του guerilla gardening. Δηλαδή της «κατάληψης» κενών χώρων με χώμα στις πόλεις για τη δημιουργία βοτανικών κήπων. Μια τάση που βλέπουμε εσχάτως και στην Αττική – στον Κεραμεικό, στο Νέο Ηράκλειο, αλλά και αλλού. Ακολουθεί αναλυτικά το σκεπτικό των Κωνσταντίνου Τσιαμπάου και Μυρτώς Κιουρτή.

Η πρότασή μας για την οδό Πανεπιστημίου στοχεύει σε έναν επαναπροσδιορισμό της παραπάνω κοινωνικής και ιστορικής συνθήκης. Προτείνουμε τον επιμερισμό της κεντρικής περιοχής της οδού Πανεπιστημίου σε μικρά κομμάτια διαστάσεων 4 μέτρων πλάτους επί 12 μέτρων μήκους. Καλούμε στη συνέχεια τους πολίτες της Αθήνας να υιοθετήσουν τα επιμέρους αυτά τμήματα του δημόσιου χώρου μέσω ανοιχτής πρόσκλησης και κλήρωσης η οποία θα ενσωματώνει συγκεκριμένα κριτήρια. Προτείνουμε μια σειρά αναλυτικών κανονισμών με τη μορφή μιας Χάρτας της Πανεπιστημίου, η οποία θα ορίζει με ακρίβεια τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών απέναντι στο κομμάτι του δημόσιου χώρου το οποίο θα υιοθετούν. Η περίοδος υιοθεσίας των τμημάτων του αστικού χώρου θα είναι τέσσερα χρόνια.

Μπροστά στην τριλογία της Βιβλιοθήκης, του Πανεπιστημίου και της Ακαδημίας, τα τμήματα του δημόσιου χώρου θα προσφέρονται για υιοθεσία σε Ελληνες πολίτες που έχουν διακριθεί για την προσφορά τους στις τέχνες και στα γράμματα. Η επιλογή τους θα γίνεται ανά τρία χρόνια από τη σύγκλητο του Πανεπιστημίου και την Ακαδημία Αθηνών.

Η οδός Πανεπιστημίου μπορεί με τον τρόπο αυτό να λειτουργήσει ως εκπαιδευτική διαδικασία η οποία στοχεύει στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης των Ελλήνων πολιτών με τον δημόσιο βίο. Η παραπάνω διαδικασία θα βοηθήσει στην αλλαγή της νοοτροπίας των Ελλήνων πολιτών, δείχνοντας ότι ο σεβασμός των νόμων και του δημόσιου χώρου δεν περιορίζει τη δημιουργικότητα ή την ελευθερία αλλά αντίθετα διασφαλίζει και ενισχύει και τις δύο.

http://www.metropolispress.gr/

Athensvoice.gr


Στην πόλη μας σαν «στο σπίτι μας»

Οι αρχιτέκτονες που απέσπασαν το βραβείο καλύτερης «ουτοπικής πρότασης» στον διαγωνισμό Re-think Athens, εξηγούν τη φιλοσοφία του σχεδίου τους.

Των Κώστα Τσιαμπάου και Μυρτώς Κιούρτη

Γιατί είναι έτσι οι πόλεις μας; Φταίει το κράτος; Φταίνε οι αρχιτέκτονες; Ή μήπως η σχέση που έχουμε εμείς οι ίδιοι, οι Έλληνες πολίτες, με το δημόσιο χώρο;

Η εικόνα της ελληνικής πόλης είναι η αντανάκλαση του πώς αντιλαμβανόμαστε και πώς διαπραγματευόμαστε τη σχέση μας όχι μόνο με το δημόσιο χώρο, αλλά με το δημόσιο βίο και με την κοινωνία συνολικά, με ό,τι δηλαδή εκτείνεται πέρα από τον προστατευτικό και μαζί προστατευμένο κλοιό της ιδιωτικής μας σφαίρας.

Οι Έλληνες έχουμε μια ιδιόμορφη σχέση με το συλλογικό, το δημόσιο. Σαν άνθρωποι νοιαζόμαστε ιδιαίτερα για ό,τι νιώθουμε ότι είναι κτήμα μας, περιουσία μας, δικό μας ή των «δικών» μας. Οτιδήποτε όμως βρίσκεται εκτός αυτών των ορίων, όπως το δημόσιο ή το συλλογικό, μας μοιάζει ανοίκειο, ξένο (δηλαδή από-έξω), εξωτερικό και συχνά το αντιμετωπίζουμε με αδιαφορία, αν όχι με εχθρότητα. Αυτή η ιδιότυπη σχέση που έχουμε με οτιδήποτε είναι δημόσιο βασίζεται κυρίως σε πολιτισμικές ιδιαιτερότητες της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Στην Ελλάδα ο καθένας μας κατέχει συνήθως ένα μικρό κομμάτι ιδιοκτησίας, το οποίο έχει δικαίωμα να φτιάξει όπως αυτός νομίζει: είναι ο χώρος του, το σπίτι του, το ισχυρό αυτό κύτταρο της ιδιωτικής του ζωής. Είναι άλλωστε γνωστό ότι η Ελλάδα παρουσιάζει ένα πολύ μεγάλο ποσοστό διασποράς της ιδιοκτησίας και αντίστοιχα υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης, πολύ μεγαλύτερο από αυτό που συναντάμε στις υπόλοιπες δυτικές κοινωνίες. Στην Ελλάδα η σχέση του ατόμου με τον δικό του, προσωπικό, ιδιωτικό και άρα οικείο χώρο είναι εξαιρετικά σημαντική. Οι Έλληνες αγαπάμε τα σπίτια μας, νιώθουμε υπεύθυνοι για αυτά, τα φροντίζουμε, τα θεωρούμε σχεδόν προέκταση του εαυτού μας.

Αντίθετα, με έναν περίεργο τρόπο, νιώθουμε ότι ο δημόσιος χώρος, η πόλη, δεν μας ανήκει, τουλάχιστον όχι με τον τρόπο που μας ανήκει το δικό μας μικρότερο ή μεγαλύτερο κομματάκι γης. Έτσι, για παράδειγμα, θεωρούμε εντελώς ανάρμοστο να έχουμε σκουπίδια στο σαλόνι μας, όχι όμως και τόσο τραγικό να έχουμε σκουπίδια στο σαλόνι της πόλης μας, δηλαδή στις πλατείες της. Θα ποτίσουμε τις γλάστρες στο περιμετρικό μας μπαλκόνι, πολύ σπάνια όμως τα δεντράκια στο δημόσιο μπαλκόνι, δηλαδή στο πεζοδρόμιό μας.

Κι αυτό γιατί θεωρούμε ότι για αυτόν το χώρο, ο οποίος δεν είναι δικός μας, δεν είναι το σπίτι μας, κάποιος άλλος, που δεν είμαστε εμείς, είναι υπεύθυνος, κάποιος άλλος θα τον φροντίσει, κάποιος άλλος θα τον νοιαστεί, κάποιος άλλος θα τον προστατεύσει. Μόνο που στην πραγματικότητα αυτός ο «άλλος» δεν υπάρχει ή τουλάχιστον δεν υπάρχει με τον τρόπο που εμείς τον φανταζόμαστε. Διότι αυτός ο «άλλος» είναι απλά όλοι εμείς μαζί.

Κάνοντας αυτές τις σκέψεις αποφασίσαμε να συμμετέχουμε στον ευρωπαϊκό αρχιτεκτονικό διαγωνισμό Re-Think Athens, για τον ανασχεδιασμό του κέντρου της Αθήνας με άξονα την οδό Πανεπιστημίου, θέλοντας να προτείνουμε κάτι που θα επιχειρούσε να αλλάξει αυτή ακριβώς την σχέση μας με την πόλη.

Σκεφτήκαμε ότι αφού οι Έλληνες έχουμε μάθει να αγαπάμε τόσο πολύ το δικό μας χώρο και αφού δεν έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε δικόν μας το χώρο της πόλης, τότε ας κάνουμε το εξής: ας πάρουμε αυτόν το δημόσιο χώρο, την Πανεπιστημίου για παράδειγμα, και ας τη χωρίσουμε σε μικρά κομμάτια γης των 50 τετραγωνικών, δηλαδή περίπου όσο είναι ένα δυάρι. Ας καλέσουμε μετά τους Αθηναίους πολίτες να «υιοθετήσουν» ο καθένας ένα τέτοιο μικρό κομμάτι γης, να αναλάβουν δηλαδή υπό την προστασία τους, σαν να είναι σπίτι τους, ένα τμήμα του δημόσιου χώρου της πόλης.

Η περίοδος υιοθεσίας των μικρών αυτών δημόσιων-ιδιωτικών χώρων θα είναι τέσσερα χρόνια. Οι πολίτες που θα υιοθετούν τμήματα του δημόσιου χώρου θα επιλέγονται βάσει ενός κειμένου τους στο οποίο θα αναφέρουν για ποιους λόγους επιθυμούν να συμμετέχουν σε μια τέτοια διαδικασία. Η επιλογή θα γίνεται από μια επιτροπή η οποία θα απαρτίζεται από εκπροσώπους του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, του Δήμου Αθηναίων, της Σχολής Αρχιτεκτόνων του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών, του Πανεπιστημίου Αθηνών και της Ακαδημίας Αθηνών.

Ο κάθε Αθηναίος ο οποίος θα υιοθετεί ένα τέτοιο κομματάκι του δημόσιου χώρου θα μπορεί να φυτέψει εκεί το δέντρο του και να φτιάξει, σε συνεργασία με ένα εργαστήριο που θα υποστηρίζεται από τη Σχολή Αρχιτεκτόνων και τη Σχολή Καλών Τεχνών, μια μικρή κατασκευή, όπως ένα στέγαστρο, ένα καθιστικό, ένα έργο τέχνης. Επίσης θα μπορεί να «κλείνει» αυτό το κομμάτι του δημόσιου χώρου τρεις φορές τον χρόνο προκειμένου να κάνει εκεί τη γιορτή του ή το πάρτι του των γενεθλίων του. Κάθε πολίτης τέλος θα έχει δικαίωμα και μαζί υποχρέωση να αναγράφει το όνομά του και μαζί μια φράση που τον εκφράζει, στο δάπεδο του δικού του δημόσιου χώρου.

Αυτή η κίνηση θα είναι δηλωτική του συμβολαίου που συνάπτει με την πόλη, ότι αυτός δηλαδή θα έχει υπ’ ευθύνη του αυτό το μικρό κομμάτι γης που όλοι εμείς του εμπιστευόμαστε. Ας θυμηθούμε εδώ μια πρακτική που μας έρχεται από τα παλιά και η οποία φαίνεται ότι στην ελληνική περίπτωση λειτουργεί καλά. Στα χωριά, μπορεί κάποιος να δωρίσει κάτι στην κοινότητα, όπως τη βρύση της πλατείας. Πάντα ο δωρητής αναγράφει το όνομά του σε αυτό που προσφέρει και έτσι καθίσταται υπεύθυνος για την καλή λειτουργία του και τη συντήρησή του. Στη συνέχεια μιας τέτοιας παράδοσης βρίσκεται και η πρακτική της αναγραφής του ονόματος του πολίτη που υιοθετεί μέρος του δημοσίου χώρου στην περίπτωση της Πανεπιστημίου.

Για να μπορέσει να λειτουργήσει αποτελεσματικά μια τέτοια συνθήκη θα υπάρχει μια σειρά από κανονισμούς (η Χάρτα της Πανεπιστημίου) όπου θα ορίζονται ποιες ακριβώς είναι οι υποχρεώσεις και ποια τα δικαιώματα των πολιτών οι οποίοι συμμετέχουν σε αυτή τη διαδικασία. Με έναν τέτοιο τρόπο η οδός Πανεπιστημίου θα μπορούσε να γίνει το πείραμα και μαζί το σύμβολο μιας νέας σχέσης μας με το δημόσιο χώρο, το δημόσιο βίο και την κοινωνία μας συνολικά. Στο κέντρο δηλαδή της πόλης μας, θα δοκιμάζαμε τους εαυτούς μας, και θα προσπαθούσαμε να αμφισβητήσουμε συνήθειες και νοοτροπίες που μέχρι σήμερα μας εμποδίζουν να φτιάξουμε την πόλη μας και μαζί με αυτήν την κοινωνία μας όπως στ' αλήθεια τις θέλουμε: αγαπώντας τες δηλαδή και φροντίζοντάς τες σαν να είναι το σπίτι μας!

Η συμμετοχή μας, την οποία δουλέψαμε σε συνεργασία με τον κοινωνιολόγο Παναγή Παναγιωτόπουλο, διακρίθηκε στο διαγωνισμό αποσπώντας το βραβείο της καλύτερης ουτοπικής πρότασης. Νιώθουμε μεγάλη χαρά για αυτή τη βράβευση αν και εμείς από την αρχή πιστεύαμε ότι η πρότασή μας είναι μια ουτοπία «ρεαλιστική», ένα όραμα δηλαδή για την Αθήνα που όμως πατάει πάνω στην πραγματικότητα αυτού που όντως είμαστε.

Αυγή 24/3/2013

"Μία από τις προτάσεις, που παρουσιάζεται ακριβώς απέναντι από την είσοδο στην έκθεση, μας προτρέπει: «Βγείτε από το σαλόνι σας και δημιουργήστε την πόλη σας τώρα. Ο καταλύτης θα είναι ο υπεύθυνος πολίτης και όχι μια επιπόλαια σχεδιασμένη εικόνα». Δεν είναι μάλλον τυχαίο ότι σ’ αυτήν απονεμήθηκε το «βραβείο ουτοπικής πρότασης». Ίσως όμως αυτή την προτροπή αξίζει να την πάρουμε στα σοβαρά όσες και όσοι έχουμε τοποθετηθεί έξω από τα ενδιαφέροντα και τις στοχεύσεις του διαγωνισμού, προκειμένου να διεκδικήσουμε δικαίωμα στην ουτοπία, σε μια πόλη που θα είναι (και) δική μας."
Ντίνα Βαΐου 

9 Απριλίου 2013

Ποντίκι 4/4/2013


Η  «ουτοπική» ανάπλαση της Πανεπιστημίου
Βάλια Μπαζού

Πως θα σας φαινόταν εάν δήµος και ΥΠΕΚΑ ανακοίνωναν ότι αποφάσισαν να κόψουν την Πανεπιστηµίου σε «οικόπεδα» και σας καλούσαν να συµµετάσχετε στην ανάπλασή της, «υιοθετώντας» για τέσσερα χρόνια µια έκταση στην κεντρική λεωφόρο της πόλης, διαστάσεων 4 επί 12 µέτρα. Ένα «οικόπεδο» 50 τετραγωνικών, όσο, δηλαδή, είναι ένα τυπικό δυάρι, το οποίο θα έφερε το όνοµά σας και στο οποίο θα µπορούσατε να βάλετε καθιστικά, να φυτέψετε λουλούδια και φυτά, να έχετε την ευθύνη του για όσο διάστηµα κρατούσε η «υιοθεσία» και για τρεις µέρες τον χρόνο να το χρησιµοποιήσετε αποκλειστικά εσείς για να κάνετε το πάρτι γενεθλίων σας ή µια εκδήλωση, από έκθεση φωτογραφίας µέχρι ανάγνωση παραµυθιών. Η ερώτηση είναι, βέβαια, υποθετική, αφού δεν πρόκειται ούτεο δήµος ούτε το ΥΠΕΚΑ να σας ενοχλήσουν… Άλλωστε µιλάµε για την κεντρική ιδέα της πρότασης των αρχιτεκτόνων Κωνσταντίνου Τσιαµπάου και Μυρτώς Κιουρτή, οι οποίοι πήραν το βραβείο ουτοπικής πρότασης στον διεθνή διαγωνισµό ReThink Athens, που έγινε µε πρωτοβουλία του Ιδρύµατος Ωνάση για την πεζοδρόµηση - ανάπλαση της Πανεπιστηµίου και της πλατείας Οµονοίας.
Το «Πράσινο Ποντίκι» συνάντησε τους δυο αρχιτέκτονες σε µια προσπάθεια να δει πίσω από τις γραµµές της πρότασης και να καταλάβει τι σηµαίνει συµµετοχική ανάπλαση και γιατί κινείται στη σφαίρα της ουτοπίας.

Εχθρικό έδαφος
∆εν πιστεύουµε στις ουτοπίες, µας ξεκαθάρισαν από την αρχή ο Κωνσταντίνος Τσιαµπάος και η Μυρτώ Κιουρτή, επισηµαίνοντας ότι στόχος τους µε τη συµµετοχή τους στον διεθνή διαγωνισµό, και µάλιστα µε την επιλογή τους η πρόταση να ξεχωρίσει ως «ουτοπική», ήταν να καταθέσουν την ανησυχία τους και µια πρόταση που θα µπορούσε να λειτουργήσει ως «τροφή για σκέψη» και προς τους αρµοδίους αλλά και προς τους πολίτες. «Η κεντρική µας ιδέα είναι η συσχέτιση της αρχιτεκτονικής µε το ευρύ κοινό µέσα από µια προσέγγιση που βασίζεται σε αρχές και µεθόδους της αρχιτεκτονικής, της κοινωνιολογίας και της κοινωνικής ανθρωπολογίας», µας είπε η Μυρτώ Κιουρτή. Και αυτός ο επαναπροσδιορισµός είναι άκρως αναγκαίος, υπογραµµίζει ο Κωνσταντίνος Τσιαµπάος, «αφού ο πολίτης νιώθει τον δηµόσιο χώρο ως εχθρικό έδαφος και στην καλύτερη περίπτωση τον αντιµετωπίζει µε αδιαφορία, όπως και οι αρχές». Η σχέση των Ελλήνων πολιτών µε τον δηµόσιο χώρο, επισηµαίνουν οι δυο αρχιτέκτονες, δεν ήταν διαφορετική στο παρελθόν από ό,τι είναι σήµερα. «∆εν είναι κάτι που υπήρχε και το χάσαµε», µας είπε ο κ. Τσιαµπάος. «Είναι µια σχέση που διαµορφώθηκε µέσα στον χρόνο, που χαρακτηρίζεται από την κοινωνική διασπορά της µικρής ιδιοκτησίας, η οποία διαµόρφωσε στην περίπτωση της Ελλάδας µια ειδική σχέση ανάµεσα στο άτοµο και την κοινωνία». «Με την πρότασή µας», υπογραµµίζει η Μυρτώ Κιουρτή, «θέλουµε να συµβάλουµε σε µια συζήτηση για την ανάγκη ο καθένας µας να ενδιαφερθεί για τον δηµόσιο χώρο µέσα από την κατανόηση ότι δεν πρόκειται για κάτι ξένο, αλλά για έναν χώρο που ανήκει σε όλους µας. Η πρότασή µας για τηνοδό Πανεπιστημίου στοχεύει σε έναν επαναπροσδιορισμό της παραπάνω κοινωνικής και ιστορικής συνθήκης».

Η Χάρτα της Πανεπιστημίου
Το σκεπτικό των δυο αρχιτεκτόνων για την Πανεπιστημίου είναι να γίνει ο επιμερισμός της λεωφόρου και στη συνέχεια να κληθούν οι πολίτες να υιοθετήσουν τα επιμέρους τμήματα του δημόσιου χώρου μέσω ανοιχτής πρόσκλησης και κλήρωσης, η οποία θα ενσωματώνει συγκεκριμένα κριτήρια. «Προτείνουμε τη συγγραφή μιας Χάρτας της Πανεπιστημίου, η οποία θα ορίζει με ακρίβεια τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών απέναντι στο κομμάτι του δημόσιου χώρου το οποίο θα υιοθετούν», μας είπαν οι δυο αρχιτέκτονες, συμπληρώνοντας ότι θα μπορούσε να υπάρχει επιτροπή αξιολόγησης των αιτήσεων, ενώ ο κάθε ενδιαφερόμενος πολίτης θα κατέθετε ένα κείμενο στο οποίο θα εξηγούσε γιατί θέλει να υιοθετήσει έναν δημόσιο χώρο.
Η οδός Πανεπιστημίου μπορεί με τον τρόπο αυτό να λειτουργήσει ως εκπαιδευτική διαδικασία, η οποία στοχεύει στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης των Ελλήνων πολιτών με τον δημόσιο χώρο και ίσως βοηθήσει στην αλλαγή της νοοτροπίας, «δείχνοντας ότι ο σεβασμός των νόμων και του δημόσιου χώρου δεν περιορίζει τη δημιουργικότητα ή την ελευθερία, αλλά αντίθετα διασφαλίζει και ενισχύει και τις δύο».

Η «αποκάλυψη» της Ομόνοιας

Η περίπτωση της πλατείας Ομονοίας, του πιο σημαντικού συγκοινωνιακού κόμβου του κέντρου της Αθήνας, είναι – σύμφωνα με τον Κωνσταντίνο Τσιαμπάο και τη Μυρτώ Κιουρτή –, ίσως, το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ότι ακόμα και αξιόλογες προτάσεις πολεοδόμων και αρχιτεκτόνων αποτυγχάνουν, καθώς με το πέρασμα του χρόνου ο σχεδιασμένος χώρος παρουσιάζει σημάδια εγκατάλειψης και έντονης φθοράς. Η πρότασή τους είναι η «αποκάλυψη» της δυναμικής που κρύβει η ιστορική πλατεία, μια δυναμική που συνίσταται στους χιλιάδες ανθρώπους που καθημερινά κινούνται υπογείως. Όπως επισημαίνουν κρύβοντας την πραγματική λειτουργία της Ομόνοιας και προσπαθώντας κάθε φορά σε κάθε απόπειρα ανάπλασης που έχει γίνει να δημιουργηθεί μια πλατεία παραδοσιακού τύπου, το μοντέλο αποτυγχάνει να αντιμετωπίσει την ιδιότυπη περίπτωση της περιοχής. Στον «ουτοπικό» τους σχεδιασμό προτείνουν την «αποκάλυψη» της περιοχής και τη μετατροπή του υπόγειου συγκοινωνιακού κόμβου σε έναν ανοικτό χώρο, όπου πρωταγωνιστές θα είναι οι χιλιάδες πολίτες που καθημερινά περνούν από την περιοχή. Την ίδια πρόταση κάνουν οι δυο αρχιτέκτονες και για την περίπτωση της Κοραή μέσα από την «αποκάλυψη» της εισόδου του μετρό που συνδέεται νοητά με το Πανεπιστήμιο.