2 Δεκεμβρίου 2017

Αμφίθυμη Νεωτερικότητα



Ταλαντευόμενη συνεχώς, σαν ένα εκκρεμές που έλκεται από πολλαπλούς πόλους, η μοντέρνα αρχιτεκτονική στην Ελλάδα ανοίγει θέματα και προκαλεί ερωτήματα προς κάθε κατεύθυνση. Μέσα από τα κείμενα του παρόντος τόμου αποκαλύπτονται υπόγειες φιλοσοφικές αναφορές και πολιτισμικές επιρροές, φωτίζονται εναλλακτικές προσλήψεις της αρχαιότητας και της παράδοσης, αναδεικνύονται λανθάνουσες απόψεις για την κοινωνία και την πολιτική, χαρτογραφούνται μετατοπίσεις ανάμεσα στο τοπικό και το διεθνές, εντοπίζονται ασυνείδητες αντιδράσεις και αντιστάσεις στη νεωτερικότητα. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στον αρχιτέκτονα-δημιουργό, στο έργο του ως μια διαρκή μετουσί

ωση και στην επιθυμία-ικανότητά του να προτάσσει μια ιδανική συνθήκη την ίδια στιγμή που καλείται να επιλύσει πρακτικά σχεδιαστικά προβλήματα. Η συλλογή αυτή μπορεί να λειτουργήσει και ως μια εναλλακτική, συνοπτική ιστορία αρχιτεκτονικής αφού διαπραγματεύεται διαχρονικά 'συμπτώματα' της αρχιτεκτονικής θεωρίας και πρακτικής στην Ελλάδα του 20ού αιώνα.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

ΑΝΤΙ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ Μια κρίση ταυτότητας της αρχιτεκτονικής κριτικής

ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΤΡΙΒΗ Aπό την Ελευσίνα στους Δελφούς

H ΔΕΛΦΙΚΗ ΟΥΤΟΠΙΑ Mια αρχαία κοινότητα στη μοντέρνα εποχή

ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΙΚΟΣ ΘΕΤΙΚΙΣΜΟΣ Isotype διαγράμματα από τον Νeurath στον Δοξιάδη

Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΗΜΗ H επιστημονική τάση στα Τεχνικά Χρονικά

ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΠΗΤΕΡΗ Mια 'παρεξήγηση' 60 χρόνων

ΤΟΠΟΣ, ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΚΤΙΣΜΑ Όροι και όρια μιας 'κοινής' αρχιτεκτονικής

ΝΑΥΑΓΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΟΥ Ένα άγνωστο περιστατικό της ζωής του Δημήτρη Πικιώνη

ΑΝΤΙ ΕΠΙΛΟΓΟΥ Η Ιστορία ως Θεωρία

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ

ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ Για την Ιστορία της Θεωρίας της αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

INDEX

12 Νοεμβρίου 2017

The Tools of the Architect


The Tools of the Architect
EAHN CONFERENCE, TU DELFT and HNI, 22-24 NOVEMBER 2017
 
 
Architects have for their activities of drawing, writing and building always depended upon the potential of particular tools –ranging from practical instruments such as straight edges, French curves, compasses, rulers and pencils to conceptual tools such as working drawings, collages, photographic surveys, infographics, diagrams, casts and mass models.

As technologies advanced the toolbox of architects has changed and expanded. Today architects have an extraordinary array of sophisticated tools at their disposal but also rely on many of same tools as their 18th and 19th century peers. Working drawings, pencils and tracing paper continue to appear in the designer’s studio while their role and potential is being redefined.

Time and time again, architects have engaged with new tools. The quest to find the most appropriate and adequate tools to articulate, test and communicate design ideas has never ended, and in this pursuit architects have appropriated tools from other disciplines, such as art, historiography, sociology, philosophy, computer sciences and engineering. Out of this perspective the tools of the architect have become a field of intense exploration of the encounter of architecture with other disciplinary perspectives.

Friday 24 November 2017 | 15:00–17:00 hrs

Paper Session 1: Theories and concepts / Location: Room K / Session Chair: Hans Teerds | Delft University of Technology

The Tool of Plasticity: Framing the Processual in Post-Industrial Adaptive Reuse
Steffen Bösenberg | Leibniz Universität Hannover
“Against Formalism”: Michel Roux-Spitz’s Useful Organism and the Politics of Équipement
Michael Faciejew | Princeton University
Framework for Tectonic Thinking, a Conceptual Tool of the Architect
Udo Garritzmann | Aarhus School of Architecture
An Analogue – the Logos of the Universal Tools of Architects and Chefs
Anna Marie Fisker | Center for Food Science, Design & Experience
Tools from Nowhere: Logical Positivism in Greek Architectural Magazines
Kostas Tsiambaos | National Technical University of Athens

31 Οκτωβρίου 2017

Η Διδακτική της Αρχιτεκτονικής


Η Διδακτική της Αρχιτεκτονικής: αντικείμενα και προοπτικές 
 
3-4 Νοεμβρίου 2017_Συνέδριο με αφορμή τα 100 χρόνια λειτουργίας της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ
 
 Η Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ προέρχεται από τον αρχικό πυρήνα του Σχολείου των Τεχνών που άρχισε τη λειτουργία του το 1837. Ιδρύθηκε ως 5ετής ανώτατη σχολή το 1917, μια ιδιαίτερη καμπή του πολυτάραχου 20ου αιώνα που και για την Ελλάδα και για τον κόσμο όλο αποτέλεσε περίοδο έντονων αναζητήσεων στην αρχιτεκτονική, τις τέχνες και τις επιστήμες. Ήταν σε εκείνα τα χρόνια που η κριτική σκέψη και πράξη προβληματοποίησαν τόσο την παραγωγή και τη διαμόρφωση των πόλεων όσο και την ίδια τη νεωτερική κοινωνία που τις κατοικούσε.

Η Σχολή από νωρίς βρέθηκε στη δημιουργική δίνη της ανανοηματοδότησης του κοινωνικού ρόλου της αρχιτεκτονικής και των πρακτικών της. Η οργάνωσή της ως πανεπιστημιακής σχολής υπερέβαινε τα όρια μιας επαγγελματικής σχολής: η κατάρτιση των μελλοντικών αρχιτεκτόνων διαμορφώθηκε σε ένα πλαίσιο πολύμορφης εκπαίδευσης στις τέχνες και τις επιστήμες, έπρεπε να συνδυαστεί με την κριτική γνώση της ιστορίας και της τεχνολογίας, έπρεπε να αναπτυχθεί στο γόνιμο πλαίσιο της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Πορεύτηκε εδώ και 100 χρόνια αυτή η Σχολή μέσα σε δύσκολους καιρούς, σε πολέμους, καταστροφές και εποχές ανελευθερίας αλλά και σε περιόδους αγώνων στραμμένων προς ένα καλύτερο μέλλον. Εκείνο όμως που διατήρησε τη φυσιογνωμία της και την κατέστησε διεθνώς αναγνωρίσιμη ήταν η συνθετική ανάπτυξη όλων των πλευρών της αρχιτεκτονικής εκπαίδευσης που τη συγκροτούσαν και τη συγκροτούν ως κοινωνικά κρίσιμη και ηθικά φορτισμένη πρακτική.

Σήμερα, γιορτάζοντας αυτή τη διαδρομή επιδιώκουμε ακριβώς τις προβληματικές, τα επίδικα και τις όψεις αυτής της εκπαιδευτικής προοπτικής να αναδείξουμε. Σε μια εποχή κρίσης, κρίσης οικονομικής αλλά και κοινωνικής και πολιτιστικής, πώς μπορεί να διαμορφωθεί η εκπαίδευση των αρχιτεκτόνων; Σήμερα που οι πόλεις της κρίσης είναι πόλεις σε κρίση, σήμερα που η αρχιτεκτονική σκέψη και πράξη αναπτύσσονται με καινούργιους τρόπους αναδεικνύοντας πεδία ανεξερεύνητα ή επαναπροσδιορίζοντας πεδία που άλλες εποχές σχημάτισαν, τι είναι κρίσιμο να μαθαίνουν και τι χρειάζεται να αμφισβητούν οι νέοι και οι νέες που εκπαιδεύονται στην αρχιτεκτονική;

Σκεφτήκαμε ότι είναι σημαντικό να προσδιορίσουμε κάποιες διακριτές ενότητες προβληματισμού που θα συγκροτήσουν τις αντίστοιχες θεματικές ενότητες ενός επιστημονικού συνεδρίου. Στις ενότητες αυτές θέτουμε τα ερωτήματα που μπορεί να αφορούν τη σύγχρονη διδακτική της αρχιτεκτονικής ως ένα διεπιστημονικό και πολύμορφο εγχείρημα.

Θέλουμε στις αντίστοιχες συζητήσεις να διασταυρωθούν διαφορετικές προσεγγίσεις που θα επανεξετάσουν την αρχιτεκτονική εκπαίδευση προβληματοποιώντας τόσο τα αντικείμενα και τις μεθόδους του σχεδιασμού όσο και τον ρόλο και τις πρακτικές του. Επιδιώκουμε να αναδείξουμε τόσο τους σύγχρονους εκπαιδευτικούς πειραματισμούς όσο και την αναστοχαστική αποτίμηση καθιερωμένων τρόπων διδασκαλίας. Όπως και στα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα έτσι μπορούμε και σήμερα, σʼ αυτήν την κρίσιμη εποχή, να προτείνουμε και να αναζητήσουμε ιδέες, εργαλεία και δημιουργικές πρακτικές που θα αξιοποιήσουν γνώσεις και πορίσματα που αναπτύσσονται σε όλα τα επίπεδα της σπουδής στην αρχιτεκτονική: το προπτυχιακό, το μεταπτυχιακό, αλλά και τις διδακτορικές και μεταδιδακτορικές μελέτες και την έρευνα που αφορά τα αντικείμενα της αρχιτεκτονικής και τις μετατοπίσεις τους. Έτσι ελπίζουμε να αναδείξουμε την περιπέτεια αυτής της Σχολής σήμερα αντάξια της ιστορίας της;

4 Οκτωβρίου 2017

Αναζητώντας τη Μεταρρύθμιση

Από την εποχή του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ο ελληνικός κόσμος έθεσε ως στόχους του την μετακίνησή του από την υπανάπτυξη στον ανεπτυγμένο κόσμο, την διαμόρφωση ισχυρών θεσμών, την πρόοδο μέσω της Παιδείας και της αριστείας, τελικά την ένταξη στο ευρύτερο ευρωπαϊκό σύστημα. Οι επιδιώξεις αυτές διατυπώθηκαν ρητά κατά την έναρξη του Πολέμου της Ανεξαρτησίας, δηλαδή την ώρα της δημιουργίας του ελληνικού κράτους, αλλά και σε διαδοχικές περιστάσεις κατά την πορεία του εδώ και σχεδόν δύο αιώνες. Η μεταρρύθμιση, ως το αίτημα για συνολική προσαρμογή στις απαιτήσεις της νεωτερικότητας και της ένταξης στον σύγχρονο κόσμο, υπήρξε από τις βασικές κινητήριες δυνάμεις της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Ακριβώς για την μεταρρύθμιση αυτή επιθυμούν να ανοίξουν διάλογο οι οργανωτές του συνεδρίου. Οπωσδήποτε, σκοπός του συνεδρίου δεν είναι να προκαλέσει μόνον συζήτηση ιστορικού περιεχομένου, αλλά διάλογο σχετικά με τα σημερινά διλήμματα, το περιεχόμενο της μεταρρύθμισης, και πάνω από όλα τις προϋποθέσεις της. Στο πλαίσιο αυτό, η ελληνική εμπειρία των τελευταίων 200 ετών μπορεί να προσφέρει το εφαλτήριο για την διατύπωση συναφών προβληματισμών, ωστόσο επιζητούμε αυτοί να μην περιοριστούν στην αυστηρά ιστορική αποτίμηση, αλλά να εκβάλουν και στο σήμερα. Για τον λόγο αυτό οι οργανωτές και η επιστημονική επιτροπή προσβλέπουν στην συνέχεια του διαλόγου με την δημοσίευση των εισηγήσεων, την οργάνωση επόμενου συνεδρίου ή με συναφείς εκδηλώσεις και δράσεις. 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Παρασκευή 20 Οκτωβρίου 2017

18:00 - 18:30 Προσέλευση
18:30 Καλωσόρισμα
18:45 Κεντρική Εισήγηση: Γιάννης Στουρνάρας
19:15 - 20:30 Συνεδρία 1η: Διεθνές περιβάλλον – Διεθνή πρότυπα

Σάββατο 21 Οκτωβρίου 2017
10:00 - 12:00 Συνεδρία 2η: Κράτος / πολιτικοί θεσμοί
12:10 - 14:00 Συνεδρία 3η: Πνευματικές αναζητήσεις
Διάλειμμα – Μεσημβρινή διακοπή
16:00 - 18:00 Συνεδρία 4η: Ο ρόλος της κοινωνίας
18:10 - 20:10 Συνεδρία 5η: Οικονομία
 
Κυριακή 22 Οκτωβρίου 2017

10:00 - 12:00 Συνεδρία 6η: Σχέση πολιτικής ιδεολογίας & πολιτικής πράξης
12:10 - 14:10 Συνεδρία 7η: Χώρος και αστικό περιβάλλον
14:20 - 15:20 Συμπεράσματα – Κλείσιμο εργασιών Συνεδρίου

ΟΜΙΛΗΤΕΣ
Κεντρική Εισήγηση: Γιάννης Στουρνάρας, Διοικητής Τράπεζας της Ελλάδος

1η Συνεδρία: Διεθνές περιβάλλον – Διεθνή πρότυπα
Λεωνίδας Αντωνακόπουλος - συντονιστής
Νικηφόρος Διαμαντούρος
Αλέξανδρος Μαλλιάς
Χαράλαμπος Παπασωτηρίου


2η Συνεδρία: Κράτος / πολιτικοί θεσμοί
Νίκος Μαραντζίδης – συντονιστής
Γιάννης Βούλγαρης
Γιώργιος Γεραπετρίτης
Ντίνα Μπότσιου
Σωτήρης Ριζάς
Σταύρος Τσακυράκης


3η Συνεδρία: Πνευματικές αναζητήσεις
Νίκος Καραπιδάκης – συντονιστής
Φραγκίσκη Αμπατζοπούλου
Τάκης Θεοδωρόπουλος
Ελισάβετ Κοτζιά
Ιωάννης Παπαθεοδώρου


4η Συνεδρία: Ο ρόλος της κοινωνίας
Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος – συντονιστής
Βάσω Κιντή
Λεωνίδας Φοίβος Κόσκος
Γιάννης Παλαιολόγος
Παναγής Παναγιωτόπουλος
Νικόλας Σεβαστάκης


5η Συνεδρία: Οικονομία
Πάνος Καζάκος – συντονιστής
Κώστας Κωστής
Παναγιώτης Λιαργκόβας
Ναπολέων Μαραβέγιας
Γιώργος Παγουλάτος
Πατρίνα Παπαρρηγοπούλου 


6η Συνεδρία: Σχέση πολιτικής ιδεολογίας & πολιτικής πράξης
Ευάνθης Χατζηβασιλείου – συντονιστής
Σπύρος Βλαχόπουλος
Βασιλική Γεωργιάδου
Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου
Κωνσταντίνος Φίλης
Αριστείδης Χατζής


7η Συνεδρία: Χώρος & αστικό περιβάλλον
Άγγελος Δεληβορριάς – συντονιστής
Μάρω Αδάμη
Νίκος Βατόπουλος
Σταύρος Πετσόπουλος
Κώστας Τσιαμπάος
Δημήτρης Φιλιππίδης


Συμπεράσματα
Λεωνίδας Φοίβος Κόσκος – συντονιστής
Νίκος Αλιβιζάτος
Θάνος Βερέμης
Άγγελος Δεληβορριάς


http://reform.haec.gr/

22 Σεπτεμβρίου 2017

From Doxiadis’ Theory to Pikionis’ Work: Reflections of Antiquity in Modern Architecture


DESCRIPTION

In this book, Tsiambaos redefines the ground-breaking theory of Greek architect and town planner Constantinos A. Doxiadis (The Form of Space in Ancient Greece) and moves his thesis away from antiquity and ancient architecture, instead arguing that it can only be understood as a theory founded in modernity.  In light of this, the author explores Doxiadis’ theory in relation to the work of the controversial Greek architect Dimitris Pikionis. This parallel investigation of the philosophical content of Doxiadis’ theory and the design principles of Pikionis’ work establishes a new frame of reference and creates a valuable and original interpretation of their work. Using innovative cross-disciplinary tools and methods which expand the historical boundaries of interwar modernism, the book restructures the ground of an alternative modernity that looks towards the future through a mirror that reflects the ancient past. From Doxiadis’ Theory to Pikionis’ Work: Reflections of Antiquity in Modern Architecture is fascinating reading for all scholars and students with an interest in modernism and antiquity, the history and theory of architecture, the history of ideas and aesthetics or town planning theory and design.

REVIEWS

"Tsiambaos’ exploration of the intertwined trajectories of Doxiadis, whose theory on the use of viewpoints in Ancient Greek architecture kick started his career, and of Pikionis, an architect whose status in twentieth-century Greek architecture amounts to "legendary", makes clear how both men put forward seeing as an act capable of unifying the subject and of bridging the dichotomies and contradictions faced by architecture in a modern world. In more general terms, this book helps to lay bare the complicated relationships that emerged over the course of the twentieth century between history, historiography and design theory." – Maarten Delbeke, Chair for the History and Theory of Architecture, ETH Zurich, Switzerland

"This is a book with many benefits: not only it sheds light on two major Greek architects of the 20th century, who are understudied and poorly known to the Western readership, but also – by doing so – it manages to unveil the complex mechanics of the architectural modernity. In his intelligent analysis of this complexity, Kostas Tsiambaos takes advantage of the apparent opposition between his two heroes – the tradition related Dimitris Pikions and his student (at the National Technical University of Athens) Constantinos Doxiadis, future oriented. This allows him to unravel the subtle threads uniting the two architects, their understanding of space and time, which enabled them to see architecture in its spiritual connection to the world. Exploring these multilayered interactions with history and place (and metaphysics), the book goes beyond the work and thinking of Pikionis and Doxiadis, turning them into inspiring and symptomatic figures of the 20th century architectural modernity." - Carmen Popescu, Professor of Architectural History, Ecole nationale supérieure d'architecture de Bretagne, France

"Playing on the schematism of its title, this book claims that architecture’s ‘theory’ and ‘work’ are intrinsically connected, and so are its pasts and its presents, if Architecture is to keep projecting futures. Weaving a complex web of references, this original reexamination of Pikionis and Doxiadis "in relation" questions those appeasing dualistic histories of architecture that relegate them to a scene of alternative modernism. Here instead they unsettle modernism’s certainties and expose its contradictions, and thus speak to the present of Architecture." - Teresa Stoppani, Professor of Research in Architecture, London South Bank University

Table of Contents

Foreword by Maarten Delbeke

Introduction

1. Structures of Vision

2. Ancient Greek Optics and Modern Visual Aesthetics

3. Seeing is Knowing

4. Ancient Communities

5. Built Images: Dream Settings

Conclusion


https://www.routledge.com/From-Doxiadis-Theory-to-Pikionis-Work-Reflections-of-Antiquity-in/Tsiambaos/p/book/9781138672215

7 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΟ ΜΟΝΤΕΡΝΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΗΝ ‘ΕΛΛΗΝΙΚΗ’ ΦΥΣΗ



CALL FOR PAPERS

Η ελληνική ομάδα εργασίας του DO.CO.MO.MO. και η Σχολή Αρχιτεκτόνων Mηχανικών του Πολυτεχνείου Κρήτης συνδιοργανώνουν επιστημονική συνάντηση με θέμα: Tο μοντέρνο βλέμμα στην ‘ελληνική’ φύση.  

Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί στα Χανιά στις 25-26 Μαΐου 2018.

Ένα μεγάλο μέρος της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα αναπτύχθηκε μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον με ιδιαίτερη ταυτότητα. Έλληνες αλλά και ξένοι αρχιτέκτονες δημιούργησαν έργα αναπτύσσοντας έναν γόνιμο διάλογο με τη φύση, κάποιες φορές αντιπαρατιθέμενοι σε αυτήν ενώ κάποιες άλλες «κατασκευάζοντάς» την, επιχειρώντας την σχεδιαστική αναπαράστασή της.

Κάθε συνάντηση όμως της αρχιτεκτονικής με τη φύση, βασισμένη στην ιδέα ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να τη «βελτιώσει», δεν είναι τίποτα άλλο από έκφραση αξιών και ιδεών. Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην Ελλάδα καθότι το ελληνικό τοπίο πέραν της αισθητικής ιδιαιτερότητάς του διαθέτει ευρύτερο ιδεολογικό βάρος μέσω των φιλοσοφικών ιδεών που έχουν διατυπωθεί γι αυτό. Σε αυτό έρχεται να προστεθεί η προσπάθεια απόδοσης του ορισμού της «ελληνικότητας» μέσω ενός γεωμορφολογικού ντετερμινισμού με αναφορά στο ελληνικό τοπίο.

Η σχέση αρχιτεκτονικής και ελληνικής φύσης εμφανίζει πολλαπλότητα θεωρώντας τη φύση ως μυθολογικό τόπο αλλά και συμβολικό χώρο, ως γεωλογική μορφολογία αλλά και τοπιακή κλίμακα, ως ενεργειακό πόρο αλλά και κατασκευαστικό υλικό, ως οικολογική συνείδηση αλλά και βιομορφική αναφορά. Παράλληλα αναδεικνύει την αντίθεση του άστεως με την ύπαιθρο, θεωρώντας την μέρος της φύσης.

Σε μια εποχή κατά την οποία η διεθνής βιβλιογραφία επιχειρεί να αναδείξει την οργανική σύνδεση της μοντέρνας αρχιτεκτονικής με τη φύση και με δεδομένες τις σύγχρονες προκλήσεις που θέτει η σχέση φύσης και τουρισμού στην Ελλάδα, η επιστημονική συνάντηση με θέμα ‘Το μοντέρνο βλέμμα στην ‘ελληνική’ φύση’ έχει ως στόχο να αναδείξει τον διάλογο της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα με την ελληνική φύση μέσα από δύο θεματικούς άξονες:

α. Κοιτάζοντας προς τη φύση - Σχεδιάζοντας με τη φύση.

Από την ‘συναισθηματική τοπογραφία’ του Δ. Πικιώνη και τον λόγο για το κτίσμα που ‘φυτρώνει’ του Α. Κωνσταντινίδη έως τις πολεμικές παρεμβάσεις υπέρ του ελληνικού τοπίου του Α. Προβελέγγιου και τις τοπιακές-οικιστικές ουτοπίες του Τ. Ζενέτου, το φυσικό στοιχείο εμφανίζεται ως βασικό συστατικό με ιστορική και πολιτισμική, αν όχι οντολογική, σημασία. Το σπίτι διακοπών μπροστά στην θάλασσα στην Ανάβυσσο του Α. Κωνσταντινίδη, το αναψυκτήριο δίπλα στο ποτάμι στην Κρύα του Α. Π. Βενετά, το ορεινό συγκρότημα του Δ. Πικιώνη στο Περτούλι και το αγρόκτημα ‘Sparoza’ του J. Soltan στην Παιανία είναι μερικά μόνο από τα έργα που συγκροτήθηκαν εξαρχής σε σχέση με το φυσικό στοιχείο.

Με ποιούς τρόπους οι μοντέρνοι αρχιτέκτονες μίλησαν για τη φύση; Πώς εμφανίστηκε η φύση στον αρχιτεκτονικό θεωρητικό λόγο και γιατί; Πως η αρχιτεκτονική συνδέθηκε με αυτήν; Σε ποιόν βαθμό και με ποιούς τρόπους η αρχιτεκτονική ‘επανανασχεδίασε’ τη φύση; Πώς η ιδιαιτερότητα της ελληνικής φύσης, ως αισθητική του τοπίου αλλά και ως φιλοσοφική ιδέα, διαφοροποίησε την σχέση μοντέρνας αρχιτεκτονικής και φύσης από τις διεθνείς τάσεις;

β. Η μοντέρνα αρχιτεκτονική τοπίου και η ελληνική φύση.

Αν και η παράδοση της αρχιτεκτονικής τοπίου στον ελληνικό χώρο είναι σαφώς περιορισμένη, μπορεί ωστόσο κανείς να αναγνωρίσει κάποιες ενδιαφέρουσες προσπάθειες σχεδιασμού: Η εμβληματική διαμόρφωση του Φιλοπάππου του Δ. Πικιώνη και το πράσινο των ξενοδοχείων Ξενία ανά την Ελλάδα, ο εντυπωσιακός ‘Κήπος Διομήδη’ της H. Hammerbacher και το αφαιρετικό πολεμικό κοιμητήριο Φαλήρου του L. de Soissons, δίνουν ένα στίγμα των διαφορετικών προθέσεων και προσεγγίσεων της μοντέρνας ματιάς στο ελληνικό τοπίο.

Ποιά άλλα πρόσωπα και έργα αρχιτεκτονικής τοπίου στην Ελλάδα του μοντέρνου θα μπορούσαν να αναδειχθούν ως σημαντικά; Ποιές οι αρχές, αξίες και ποιότητες αυτής της αρχιτεκτονικής τοπίου; Ποιές οι επιρροές της και οι αναφορές της; Πώς εισάγεται η ιστορία και η παράδοση του τόπου στο σχεδιασμένο τοπίο;

Θα επιλεγούν για παρουσίαση εισηγήσεις οι οποίες βασίζονται σε πρωτότυπη ιστορική τεκμηρίωση ή/και θεωρητική έρευνα. Θα δοθεί προτεραιότητα σε προτάσεις οι οποίες φέρνουν στο φως αδημοσίευτο αρχειακό υλικό, αναδεικνύουν άγνωστα ή λίγο γνωστά έργα, θέματα και πρόσωπα, καθώς και σε προτάσεις οι οποίες εισάγουν νέα ερμηνευτικά εργαλεία κατανόησης της σχέσης της μοντέρνας αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα με το φυσικό περιβάλλον και το σχεδιασμένο τοπίο.

Σας καλούμε να στείλετε έως τις 10/11/2017 τίτλο, περίληψη (έως 200 λέξεις) και ένα σύντομο βιογραφικό σας (έως 100 λέξεις) στο email: docomomogreece@gmail.com
 
Οι εισηγητές/τριες οι οποίοι/ες θα επιλεγούν για παρουσίαση θα ενημερωθούν μέσω email έως τις 2/2/2018. Μέρος των εισηγήσεων θα συμπεριληφθεί, μετά από επιλογή, στον επόμενο συλλογικό τόμο της σειράς «Τετράδια του Μοντέρνου».

Επιστημονική επιτροπή:
Κώστας Τσιαμπάος ΕΜΠ, Αμαλία Κωτσάκη ΠΚ

Οργανωτική επιτροπή:
Κώστας Τσιαμπάος ΕΜΠ, Αμαλία Κωτσάκη ΠΚ, Πανίτα Καραμανέα ΠΚ, Μαρία Νοδαράκη ΕΜΠ

www.docomomo.gr

25 Μαΐου 2017

Education through Architecture and Work on the Self? A Critique



"Ethics and Architecture"-Workshop

9 June - 10 June 2017 /Kunsthistorisches Institut in Florenz Max-Planck-Institut

Palazzo Grifoni Budini Gattai, Via dei Servi 51, 50122 Florence

Concept and Organization: Hana Gründler and Berthold Hub

Does architecture sensitize people not only aesthetically, but also ethically? And connected with that: Should the architect fulfill the wishes of his client and the expectations of society, or should he not rather educate them, even against their will? The history of architecture and its theories is after all rich in examples in which the educational and ethical dimension of buildings and programmes is significant. The spectrum of reflections on the inter-relation between architecture, 'ethos' and 'paideia' stretches from the rhetoric of etho-aesthetic harmony and proportion during the Renaissance, to the total artwork ('Gesamtkunstwerk') of the 'Jugendstil' at the turn of the century, and the demand for the "uniformity and self-containment of form" as counterpart of the "growing neurosis of our age".

A frequent corollary of such reflections, the ideal of a "new man", who ought to be stimulated through art in general and architecture in particular and lead to a new human experience, indeed a new life, also at the moral level, was a fundamental premise of Russian Constructivism, of the De Stijl movement, and of the Bauhaus itself. That this ideal concealed within itself negative sides, which could rapidly morph into totalitarianism, is shown by Stalinist, Rationalist/Fascist and Nazi architecture and architectural theory. After World War II, the re-animated dictate of form of classical modernism led to a postmodern architecture predicated on the promotion of plurality, complexity and contradiction. This kind of postmodernism, and its "random" character, provoked in turn the reaction of a "critical architecture". And what about our own time? What educational, ethical and political intentions are pursued by architects today, and on what theoretical foundations are they based?

The first annual question of the five-year 'bauhaus project' that will culminate in the centenary of the founding of the Bauhaus in 2019 was the following: "Can design change society?" This question about the transformative power of artistic design, which is in the last analysis a question of its ethical and political potential, is one we wish to limit to architecture alone. We also wish to pose the question: How far is work in architecture in Ludwig Wittgenstein's sense a work on oneself ("working in philosophy – he said – is really more a working on oneself"), and "on one's way of seeing things"? At the same time another question is posed which needs to be critically examined: namely, the question how far this individual ethical position is only meaningful, if it never forgets that the individual with his thought and action constitutes or "figures" society.

These connections enable us among other things to reflect on the following questions: With what formal and typological vocabulary were thought processes historically posed, structured and newly configured, and how today? How are physical movements, sensory perceptions and experiences, affections and (ethical) emotions generated, channelled, modified or transformed? From what image of man, what conceptions, and from what theories of perception, did architects and architectural theorists start out in order to elucidate the complex relation of architecture, 'ethos' and 'paideia'? And what is about the epistemic violence implicit in many forms of 'imposed' education – an aspect important for reflections on (post)colonial architecture?

PROGRAMME



http://www.khi.fi.it/5630788/20170609

7 Μαρτίου 2017

Gavagai 02



Ζούμε σε μια μεταμοντέρνα κοινωνία; / Do we will live in a postmodern society? (Vivons-nous dans une societé post modérne?)​

Πρόλογος | Γ. Τ. / Y. T.
Απαντήσεις | Hayden White, Luc Ferry, Rey Chow, Leonard Lawlor, Jean Bricmont, Michele Sita, Giannina Braschi, Mike Gane, Φώτης Τερζάκης, Alamgir Hashmi, Eric Gans, Martin Jay, Gary Steiner, Φαίη Ζήκα, Hans Bertens, Κώστας Τσιαμπάος, Maurizio Ferraris, Michel Maffesoli, Todd May, Mitsuhiro Hayashi, Βάσω Κιντή, Γιώργος Παρμενίδης, Richard Coyne, Γιώργος Τζιρτζιλάκης, Παναγιώτης Τουρνικιώτης, Τηλέμαχος Ανδριανόπουλος, Βάνα Ξένου.


Θα προσπαθήσω να προσεγγίσω αυτό το ερώτημα μέσα από την σχέση τωνδύο όρων με την αρχιτεκτονική αφού το τι ακριβώς ορίζουμε ως μοντέρνο ή μεταμοντέρνο αλλάζει, και πολύ μάλιστα, ανάμεσα στα διαφορετικάεπιστημολογικά πεδία. Όχι ότι στην περίπτωση της αρχιτεκτονικής οι ορισμοί αυτοί είναι ξεκάθαροι, αλλά εγώ τουλάχιστον νιώθω πιο άνετα να μιλάω για αυτά που γνωρίζω καλύτερα.
Γενικά πιστεύουμε ότι η μοντέρνα και η μεταμοντέρνα αρχιτεκτονική απλώνονται σε δύο διαδοχικές χρονικές περιόδους, στο πριν και τομετά. Η μοντέρνα αρχιτεκτονική αναπτύσσεται από τις αρχές του 20ούαιώνα έως το μέσο της δεκαετίας του 1960 και η μεταμοντέρνα ακολουθεί από το μέσο της δεκαετίας του 1960 έως και τις μέρες μας. Επομένως το να αναρωτιόμαστε σήμερα για το αν ζούμε σε μια μεταμοντέρναεποχή είναι σαν να αναρωτιόμαστε στις πέντε το απόγευμα για το ανείναι ακόμα πρωί.
Κατά τη γνώμη μου, ακόμα και αν η παραπάνω ιστοριογραφική ανάγνωση του μοντέρνου και του μεταμοντέρνου ως δύο διαδοχικών, χρονικά οριοθετημένων στυλ είναι σωστή, η σχέση μοντέρνου - μεταμοντέρνου μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο πλούσια και παραγωγική για εμάς αν θεωρήσουμε
το μοντέρνο και το μεταμοντέρνο περιπλεγμένα μέσα σε ένα σύνθετο και δυναμικό δίκτυο όπου κάποια πράγματα μπορεί να είναι πιο μακριά ή πιο βαθιά ή πιο μπερδεμένα από κάποια άλλα, αλλά όλα τελικά συνυπάρχουν σε έναν ενιαίο ιστορικό-θεωρητικό χώρο.
Αν το μοντέρνο, στην αρχιτεκτονική, αναγνωρίζεται από την ομοιογενή, απλή και αφαιρετική γλώσσα του και το μεταμοντέρνο διακρίνεται από την περισσότερο πληθωρική και πολύπλοκη δική του γλώσσα, και τα δύο προσπαθούν, στο κάτω κάτω, να δώσουν απαντήσεις στα θέματα που τους θέτει η πραγματικότητα της εποχής τους ανάμεσα στα οποία και τα θέματα που συνεχώς προκύπτουν από τις όποιες, ανεπαρκείς, απαντήσεις έδωσε η αμέσως προηγούμενη εποχή. Υπό αυτήν την οπτική το μεταμοντέρνο είναι η εξέλιξη του μοντέρνου, με την έννοια της επέκτασης, της ανάπτυξης, της υπέρβασής του, μια εξέλιξη που περνάει βέβαια μέσα από πολλαπλές δημιουργικές ρήξεις, ασυνέχειες και ασυμφωνίες.
Ακριβώς επειδή αυτές οι επάλληλες ιστορικο-θεωρητικές περιοχές συνυπάρχουν τοποθετημένες κοντά-κοντά μέσα σε έναν κοινό τόπο, ως εμπειρίες, παραδόσεις, αναμνήσεις και καταγραφές, μπορούμε εμείς σήμερα να τις ανακαλούμε και να τις φέρνουμε στην επιφάνεια. Μπορούμε, δηλαδή, με μικρότερη ή μεγαλύτερη προσπάθεια, να ενεργοποιούμε αυτό το παλαιό υλικό και να το χρησιμοποιούμε ξανά σε νέες κατασκευές (αρχιτεκτονικές ή μη). Αυτό έκανε η μοντέρνα αρχιτεκτονική μεταφράζοντας το υλικό της κλασικής αρχαιότητας, του Μεσαίωνα ή της Αναγέννησης, αυτό έκανε και η μεταμοντέρνα εποχή μεταμορφώνοντας το υλικό της ρωμαϊκής εποχής, του Μπαρόκ ή του Νεοκλασικισμού.
Σύμφωνα με αυτήν την άποψη ‘πάντα ήμασταν μοντέρνοι’ και ‘πάντα ήμασταν μεταμοντέρνοι’ ή, με άλλα λόγια, πάντα μπορούμε να είμαστε όσο μοντέρνοι ή μεταμοντέρνοι θέλουμε. Σημασία έχει να διατηρούμε την ικανότητά μας να συνθέτουμε δημιουργικά το υλικό του παρελθόντος μαζί με το υλικό του παρόντος. Μόνο μια τέτοια θετική μετουσιωσική λειτουργία η οποία προκύπτει από την ίδια την έλξη του πολιτισμού, όπως θα έλεγε ο ψυχαναλυτής André Green, είναι ικανή να παράγει νέα επενδεδυμένα αντικείμενα προφυλάσσοντας αφενός την συνύπαρξη πολλαπλών επιπέδων χρονικότητας και προετοιμάζοντας αφετέρου την επόμενη ανοιχτή και εύπλαστη συνθήκη.

Κώστας Τσιαμπάος

http://gavagaiphilosophy.weebly.com/uploads/8/2/0/0/82000672/9._%CE%95%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%B1.pdf

28 Φεβρουαρίου 2017

GR80s: Φαντασίες της πόλης και της αρχιτεκτονικής



Στο πλαίσιο της έκθεσης GR80s. Η Ελλάδα του 80 στην Τεχνόπολη διοργανώνεται ανοιχτή συζήτηση με τίτλο: "Φαντασίες της πόλης και της αρχιτεκτονικής τη δεκαετία του '80".

Με αφετηρία την Αθήνα των #gr80s θυμόμαστε τις μελέτες και τα έργα που καθόρισαν την σύγχρονη πόλη, επισκεπτόμαστε τα πολύχρωμα διαμερίσματα των ελληνικών τηλεοπτικών σειρών της εποχής και συγκρίνουμε τη μοντέρνα 'Μονόπολη' με το μεταμοντέρνο 'Hotel'. Μια ανοιχτή συζήτηση, στο τέλος, σχολιάζει αυτές τις παράλληλες αναπαραστάσεις και τις συνδέει με το σήμερα.

Τρίτη 28/2, 18.00 - 20.30
Τεχνόπολη, Αεριοφυλάκιο 1 (αμφιθέατρο του 9.84). 

Συμμετέχουν:
Παναγιώτης Τουρνικιώτης, Καθηγητής ΕΜΠ / Η Αθήνα του '80 - Όνειρο και εφιάλτης.

Μυρτώ Κιούρτη, Διδάσκουσα, Τμήμα Αρχιτεκτόνων Παν. Πατρών / Από την Μονόπολη στο Hotel: Δύο αστικές αφηγήσεις του 20ού αιώνα και η κοινωνική τους διάχυση μέσω του παιχνιδιού.

Γιάννης Καραχάλιος-Ελισάβετ Πλαΐνη, Αρχιτέκτονες / Στο ρετιρέ με θέα το '80.

Συντονιστής:
Κώστας Τσιαμπάος, Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ.

13 Φεβρουαρίου 2017

GR80s: Το διαμέρισμα / η συζήτηση στο BLOD



Δύο μελετητές της ζωής στην πόλη και της καθημερινότητας μας δείχνουν την εξέλιξη του αθηναϊκού διαμερίσματος τα τελευταία 40 χρόνια για να δούμε πόσο άλλαξε ο τρόπος ζωής μας.

Ομιλητές: Παναγής Παναγιωτόπουλος, Κώστας Τσιαμπάος
Innovathens - Τεχνόπολη, 3/2/2017

12 Φεβρουαρίου 2017

Theory's History 196X - 199X

In recent international literature addressing the history of 20th century architectural theory, the year 1968 is indicated as a decisive moment, giving rise to a ‘new’ architectural theory. From that moment onwards, emphasis was no longer placed on the aesthetics of architecture, but on its critical potential. Yet, according to some scholars, this intensification of theory was short-lived. A presence of coexisting and even contradictory paradigms derived from very different epistemic domains (anthropology, philosophy, linguistics, social sciences, etc.) led to a setback of theory, resulting in an end-of-theory atmosphere in the 1990s.

It is not a coincidence that the so called death of architectural theory concurred with the upsurge of anthologies on architectural theory that collect and classify referential texts. Instead of burying theory, these anthologies had an additional effect, namely to institutionalise it. In other words, they offered both closure to a past period and also defined the locus of a next period of theorisation, invoking a ‘historical turn’. At the same time architectural discourses, and especially architectural historiography, were engaging with new theoretical fields such as gender studies or postcolonial studies, giving rise to a continued production of theoretically informed books and articles.

The goal of this conference is to discuss the methodological challenges that come along with this historical gaze towards theory, by focusing on the concrete processes in which knowledge is involved. By screening the unspoken rules of engagement that the accounts of post-war architectural theory have agreed to and distributed, we want to point at dominant assumptions, biases and absences. While anthologies inevitably narrate history with rough meshes, we believe it is time to search for those versions of theory formation that have slipped through these nets of historiography, in order to question the nature of theory and the challenges it poses to historians. How do you do historical research on something as intangible as theory, or in a broadened sense, the knowledge of architecture? 
 


26 Ιανουαρίου 2017

LIFO 26/1/2017



Την περασμένη Παρασκευή ο πιο διάσημος κατασκευαστής της δεκαετίας του '80 ορκίστηκε 45ος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Κατασκευαστής ενός ύφους αρχιτεκτονικής για την οποία την εποχή που αναδυόταν, ένας νεαρός Ολλανδός αρχιτέκτονας, με το όνομα Rem Koolhaas, έγραφε ότι ήταν πολύ σημαντική γιατί συνδύαζε δύο βασικά στοιχεία: ήταν πολύ αδιάντροπη και πολύ δημοφιλής ταυτόχρονα. Αδιάντροπη γιατί δεν ένιωθε την ανάγκη να δικαιολογηθεί ούτε να απολογηθεί για αυτό που ήταν, και δημοφιλής γιατί όλοι την καταλάβαιναν, την απολάμβαναν και την αγαπούσαν.

Μέσα από το περίπτερο 'Κατοικία και δημόσιος χώρος' της έκθεσης GR80s θα προσπαθήσουμε να κάνουμε συνδέσεις όπως η παραπάνω και οι οποίες θα μας επιτρέψουν να ξαναδούμε την σημερινή εποχή μέσα από μια δεκαετία η οποία την έχει επηρεάσει πολύ περισσότερο από όσο νομίζουμε. Άλλωστε, τα όσα έγιναν εκείνη την δεκαετία έχουν ενδιαφέρον ακριβώς στον βαθμό που μπορούν να περιγράψουν απαντήσεις σε ερωτήματα που αναζητούν την καταγωγή της σημερινής συνθήκης.

Η ιδέα γύρω από το περίπτερο, η οποία διατρέχει και όλη την έκθεση, ήταν να δημιουργηθεί ένα αναστοχαστικό-αναβιωτικό περιβάλλον το οποίο θα ήταν καταρχήν οικείο στο μεγαλύτερο δυνατό κοινό.

Βλέποντας ξανά γνωστά σχέδια, μελέτες, προτάσεις και δημοσιεύματα για την πόλη και τον αστικό χώρο αλλά και μεγάλα έργα, πολεοδομικές παρεμβάσεις και ιδιωτικά κτίρια της δεκαετίας του '80 θα διαπιστώσει κανείς ότι η σημερινή πόλη ακολούθησε, σε μεγάλο βαθμό, στρατηγικούς άξονες οι οποίοι παγιώθηκαν εκείνη την εποχή. Θα καταλάβει επίσης ότι μια ορισμένη οπτική για το τι (πρέπει να) είναι η σύγχρονη πόλη, άποψη την οποία πλέον οι περισσότεροι θα θεωρούσαμε αυτονόητη, διαμορφώθηκε τότε. Αστικές αναπλάσεις, έργα πολιτισμού, συγκροτήματα αθλητισμού, κέντρα εμπορίου και αναψυχής υποστήριξαν το νέο, διεθνές, μετανεωτερικό προφίλ του κατοίκου της πόλης. Κατακτήσεις προηγούμενων εποχών όπως η εξάπλωση της αυτοκίνησης άρχισαν να θεωρούνται σοβαρά προβλήματα ενώ εισαγόμενες αισθητικές αναφορές και μορφές ζωής άρχισαν να υιοθετούνται μαζικά.

Αλλά και στην μικρή κλίμακα του χώρου της κατοικίας οι μετασχηματισμοί της δεκαετίας του '80 απηχούν ακόμα. Το τί είναι ένα σπίτι, το πώς είναι ένα σπίτι, το τί κάνουμε μέσα σε αυτό και με ποιούς ρόλους, ήταν δεδομένα τα οποία ανασυγκροτήθηκαν εκείνη την δεκαετία. Θα δει κανείς τυπικά δωμάτια να 'μετακινούνται', νέες λειτουργίες να αναπτύσσονται, καθημερινές δράσεις να επεκτείνονται, εσωτερικούς τοίχους να 'πέφτουν', άκαμπτα όρια να σπάνε, εξωτερικά ανοίγματα να διευρύνονται, μπαλκόνια να μεγαλώνουν, καινούργια έπιπλα και συσκευές να εμφανίζονται. Θα αντιληφθεί κανείς επίσης μια άλλη σχέση με τα αντικείμενα, πιο 'μαλακή' και φιλική, άρα και μια άλλη σχέση με το σώμα, πιο άμεση και απενοχοποιημένη.

Στο περίπτερο, το οποίο αναπτύσσεται μέσα στο κτίριο 'Αποθήκη' της Τεχνόπολης, ο επισκέπτης θα αναγνωρίσει δύο διακριτές ενότητες. Από τη μια πλευρά ένα γραμμικό χρονολόγιο παρουσιάζει κάποια από τα σημαντικά γεγονότα της δεκαετίας σε σχέση με τον δημόσιο χώρο και την αρχιτεκτονική. Από την άλλη πλευρά, μια ξύλινη πόρτα οδηγεί σε ένα διαμέρισμα του 1987, δηλαδή σε μια πιστή ανακατασκευή ενός τυπικού διαμερίσματος της εποχής.

Πρέπει να υπογραμμίσω εδώ τη δυσκολία του εγχειρήματος, αλλά και την εξαιρετική συνέργεια που απαιτήθηκε για να ανακληθούν από την αφάνεια τα εκατοντάδες τεκμήρια, αντικείμενα και έπιπλα της δεκαετίας του '80 που έκαναν όλη την έκθεση αλλά και ιδιαίτερα το συγκεκριμένο περίπτερο πραγματικότητα. Δεκάδες άνθρωποι μας δάνεισαν κομμάτια από τα σπίτια τους, ενώ άλλα εντοπίστηκαν από τους επιμελητές, αγοράστηκαν ή ανακατασκευάστηκαν. Τελικά, μαζί στους ίδιους χώρους, συνυπάρχουν αντικείμενα με τελείως διαφορετικές αξίες και αφετηρίες: από δυσεύρετα εκθέματα μουσειακού χαρακτήρα, ετερόκλητα αντικείμενα καθημερινής χρήσης και καλά φυλαγμένα φετίχ μέχρι μπανάλ σκεύη ξεχασμένα σε οικιακές αποθήκες, συσκευές που ανασύρθηκαν κυριολεκτικά από τα σκουπίδια, οικοδομικά υλικά και κατασκευές που αποσπάστηκαν προσεκτικά από πρόσφατες ανακαινίσεις.

Σε κάθε περίπτωση, η έμφαση δόθηκε σε όσα αποτέλεσαν συλλογικές εμπειρίες και αναπαραστάσεις. Στην ανάδειξη των διακριτικών στοιχείων που ήταν προσωπικά και συλλογικά ταυτόχρονα, οικεία σε όλους μας κομμάτια μιας ρευστής και πληθωρικής εποχής. Η λειτουργία που επιτελούν τα αντικείμενα του περιπτέρου έχει, με άλλα λόγια, να κάνει με την ενεργοποίηση μιας μνήμης η οποία είναι σημαντική ακριβώς γιατί είναι κοινότοπη, ακριβώς γιατί είναι δική μας. Μακριά από μια ασύμμετρη διδακτική προσέγγιση που αναδεικνύει το μοναδικό και το ιδιαίτερο προσπαθήσαμε να τοποθετήσουμε έναν 'καθρέφτη' ο οποίος να επιτρέπει στον καθένα να μπορεί να σταθεί απέναντί του και να αναγνωρίσει μέσα σε αυτό το διαμέρισμα κάτι δικό του, όσο μικρό και αν είναι αυτό.

Αν αναλογιστούμε ότι η δεκαετία του '80 ήταν η δεκαετία που για πρώτη φορά διευρυμένα μεσοστρώματα είχαν τόσο πρωταγωνιστικό ρόλο η υποτίμησή της από το ευρύ κοινό μοιάζει με ένα παράδοξο. Είναι σαν ο ιδιοκτήτης ενός διαμερίσματος να μιλάει κοροϊδευτικά για τα έπιπλα του σπιτιού του 'ξεχνώντας' ότι ο ίδιος τα επέλεξε. Ίσως ένα ταξίδι πίσω στον χρόνο να μην αρκεί. Χρειάζεται να γίνει και ένα ταξίδι πίσω στον χώρο εκείνης της μακρινής εποχής η οποία καθόρισε όσο καμία άλλη αυτό που είμαστε σήμερα. 


Περίπτερο 'Κατοικία και δημόσιος χώρος'

Επιμελητής: Κώστας Τσιαμπάος / Σχεδιασμός διαμερίσματος: Γιάννης Καραχάλιος - Ελισάβετ Πλαΐνη / Κατασκευή διαμερίσματος: Επίκυκλος Τεχνική Κατασκευαστική / Βοηθοί έρευνας: Σοφία Ιατρού, Χρήστος-Γεώργιος Κρητικός, Άρτεμις Παπαδοπούλου, Ναταλία Βλαχοπούλου.